Peygamber efendimiz, Sahabe-i kirama,
Emredip, ordusunu koydu bir intizama.

Yani mücahidlerin, saf halinde, muntazam,
Olmasýný emretti, sýra dahilinde tam.

Mübarek ellerinde, bir çubuk tutuyordu.
Eshabýný, onunla nizama sokuyordu.

Sahabe-i kiramdan, Sevad ibni Gaziyye,
Çýkmýþtý bir aralýk saftan az ileriye.

Göðsüne, o çubukla hafifce dokundular.
Ve ona, (Hizaya gel ya Sevad!) buyurdular.

Dedi: (Ya Resulallah, elem duydu bedenim.
Ben dahi o çubukla size vurmak dilerim.)

Onun bu sözlerine, Eshab hayret ettiler.
(Allahü ekber!) deyip, hep tekbir getirdiler.

Bir âdet var idi ki, zira Arabistan’da,
Tekbir getirilirdi fevkalade anlarda.

O, kýsas istiyordu zira Resulullahtan.
Kýsas istenir miydi hiç Fahr-i kâinattan?

Gömleðini açarak, buyurdular ki derhal:
(Ey Sevad, haydi bana kýsas yap, hakkýný al.)

O, görünce Resulün nur saçýlan göðsünü,
Sevinç ve muhabbetle, öpüp sürdü yüzünü.

(Ne için böyle yaptýn?) diye sorunca ona,
Dedi ki: (Anam babam, feda olsun yoluna.

Öyle zannederim ki, ben þehid olacaðým.
Ve yüksek zatýnýzdan, bugün ayrýlacaðým.

Ýstedim, dudaklarým deðsin bedeninize.
Böylece, bir bereket eriþsin bendenize.

Bununla, ahirette þefaat olunayým.
Cehennem azabýndan, böyle halas olayým.)

Peygamber efendimiz, bundan duygulandýlar.
Ve hazret-i Sevad’a çok dua buyurdular.

Sonra Fahr-i kâinat, sordular Sahabeye:
(Düþman ile ne tarzda çarpýþalým biz?) diye.

Kalktý Asým bin Sabit önce izin alarak.
Tutuyordu elinde, ok ve yay, bir de mýzrak.

Dedi: (Ya Resulallah, Kureyþliler, yüz metre,
Bize yaklaþtýðýnda, ok atalým ilk kere.

Taþ atým sahasýna girerse onlar eðer,
Hemen, taþ atýþýna tutalým biz bu sefer.

Mýzrak mesafesine gelince yine onlar,
Mýzrakla savaþalým, kýrýlýncaya kadar.

Daha yaklaþýrlarsa eðer ki bize düþman,
Kýlýçlarý sýyýrýp, çarpýþalým o zaman.)

Beðendi bu fikrini onun Fahr-i kâinat.
Ve hemen Eshabýna, verdi þöyle talimat:

(Yerinizi býrakýp, sakýn ayrýlmayýnýz!
Ben emir vermedikçe, harbe baþlamayýnýz.

Düþman, ok mesafesi yaklaþýr ise eðer,
Fýrlatýn okunuzu, etmeyin lakin heder.

Daha yaklaþýrlarsa, elinizle taþ atýn.
Daha da yaklaþýnca, mýzraklarý fýrlatýn.

En son, göðüs göðüse gelindiði zaman da,
Kýlýçlarý sýyýrýp, çarpýþýn o son anda.)