Kumluk olduðu için karargah kurulan yer,
Güçlük çekiyorlardý yürümekte gaziler.

Allah’ýn Sevgilisi, buna dua edince ,
Öyle yaðmur yaðdý ki o bölgeye o gece,

Kaygan olan o zemin, sertleþti hem de gayet.
Bu, Müslümanlar için oldu büyük bir rahmet.

Resulullah, Eshabý namaza kaldýrdýlar.
Ve sabah namazýný, cemaatle kýldýlar.

Sonra da Eshabýna, cihad ile þehidlik,
Hakkýnda hitab edip, savaþa etti teþvik.

Onyedinci günüydü Ramazan-ý þerifin.
Günlerden Cuma idi ve güneþ doðdu hemin.

Biraz sonra, tarihin en mühim, en amansýz,
Ve en büyük savaþý olacaktý hilafsýz.

Bir yanda Fahr-i âlem, Allah’ýn Sevgilisi,
Ve yanýnda, bir avuç þerefli sahabisi.

Hepsi, can ve baþýný koyarak orta yere,
Resulün aþký için, gelmiþlerdi Bedir’e.

Öbür tarafta ise, Allah’ý inkâr eden,
Ve Onun Habibini yok etmeyi dileyen,

Azgýn, taþkýn, inatçý, kâfir güruhu vardý.
Ýki ordu Bedir’de karþýlaþacaklardý.

O kâfir sürüsünün içinde hem de o gün,
Akrabalarý vardý Allah’ýn Resulünün.

Kâfirler bin kiþiydi, üçyüzbeþ ere karþý.
O gün ilk olacaktý iman-küfür savaþý.

O sýrada kâfirler, karargahtan çýktýlar.
Harp sahasýna doðru, akmaya baþladýlar.

Çoðunun üzerleri, kaplý idi zýrhlarla.
Techiz edilmiþlerdi binek ve silahlarla.

Ve yaklaþýyorlardý gurur, kibir içinde.
Ýslam’ý yýkmak idi gayesi hepsinin de.

Onlarýn bu halini görünce Resulullah,
Hazret-i Sýddýk ile çadýra girdi nagah.

Mübarek ellerini yukarý kaldýrarak,
Þöyle dua eyledi Rabbine yalvararak:

(Ya Rabbi, iþte küffâr gururla geliyorlar.
Sana meydan okuyor, beni yalanlýyorlar.

Ya ilahi, vakta ki vaad etmiþtin ki bana,
Muzaffer eyleyesin beni hasýmlarýna.

Ýþte, Kureyþ geliyor yýkmak için bu dini.
Bugün getir yerine bana olan vaadini.

Bu bir avuç mümini, eðer helak edersen,
Bulunmaz yeryüzünde, hiç sana kulluk eden.

Ya Rabbi, vaad ettiðin o yardýmý nasib et.
Yoksa, bu günden sonra yok olur Ýslamiyet.)

Hazret-i Ebu Bekir teselli ediyordu.
(Üzülme, Hak teâlâ yardým eder!) diyordu.