Ebu Süfyan, Mekke’ye geldiðinde Bedir'den,
Kureyþliler, baþýna üþüþtüler hep birden.

Büyük merak içinde sordu ki Ebu Leheb:
(Bu hezimet doðru mu, ne oldu buna sebep?)

O dedi ki: (Sormayýn, o gün öyle kimseler,
Bizimle savaþtý ki, tanýdýk deðildiler.

Beyaz atlara binmiþ, beyaz giymiþlerdi hep.
Biz de anlayamadýk, kim idi onlar acep?)

Dinleyenler içinde, vardý ki bir Müslüman,
Korkudan, imanýný gizliyordu o zaman.

Bu mümin, Ebu Rafi adýnda birisiydi.
Hem hazret-i Abbas’ýn o zaman kölesiydi.

O da, Ebu Süfyan’dan bunlarý dinleyince,
Mümin olduðu için, memnun oldu bir nice.

Sevincinden, her þeyi birden unutuverdi.
Dedi ki: (Ýþte onlar, vallahi meleklerdi!)

O zaman Ebu Leheb, çok kýzdý bu sözlere.
Onu tokatlayarak, kaldýrýp çarptý yere.

Hazret-i Abbas’ýn da hanýmý oradaydý.
Onun bu yaptýðýný görüp dayanamadý.

Müslüman olmuþ idi çünkü o da önceden.
Kalýnca bir kütüðü alarak hemen yerden,

Vurdu Ebu Leheb’in baþýna þiddetlice.
Kafasý yarýlarak, kanlar aktý bir nice.

Adý Ümmül Fadl idi, dedi: (Ya Eba Leheb!
Kimsesi yok diye mi döversin onu acep?

Güçsüz gördün diye mi yaptýn bu hareketi?)
Deyip, Ebu Leheb'e hakaretler eyledi.

O, hiç cevap vermeden, hem kanlarý akarak,
Dönüp gitti evine, hor ve hakir olarak.

Yedi gün, dýþarýya çýkmadý evden artýk.
Sonra, ona Rabbimiz verdi ki bir hastalýk,

Kara kýzýl derlerdi bu derde o zaman halk.
Öldü bu hastalýktan sonra zelil olarak.

Onu defnetmediler oðullarý üç gece.
Ve kokmaya baþladý beklemekten öylece.

Yanýna yaklaþýlmaz bir hale geldi hepten.
Uzak duruyorlardý insanlar bu sebepten.

Çünkü son zamanlarda, çok iðrenç bir hal aldý.
Hatta oðullarý da, ona yaklaþamadý.

Kureyþlilerden biri, buna sabrý taþarak,
Onun oðullarýný yanýna çaðýrarak,

Dedi ki: (Yazýk size, utanmýyor musunuz?
Ne için babanýzý hemen gömmüyorsunuz?

Onu, bu hali ile koydunuz, koktu bakýn.
Bari ücra bir yere götürüp onu atýn.)

Oðullarý dedi ki: (Söylediðin hakikat.
Onun hastalýðýndan korkuyoruz biz fakat.)

Dedi: (Hele siz gidin, ben dahi geleceðim.
Bu hususta sizlere, ben yardým edeceðim.)

Leþi evden çýkarýp, bir yere býraktýlar.
Ve uzaktan, üstüne taþ ve toprak attýlar.

Böylece, ebediyen azap ve elem dolu,
O Cehennem çukuru kabrine girmiþ oldu.