Lihyanoðullarýnýn hiylesine uðrayan,
Sahabeden sekizi, þehid oldular o an.

Hubeyb bin Adiy ile, bir de Zeyd bin Desinne,
Ýkisi esir düþtü, müþriklerin eline.

Resulullah onlarý, dini öðretmek için,
Lihyanoðullarýna göndermiþti ve lakin,

Ýhanet eylediler kâfirler pusu kurup.
Saldýrdýlar bunlara, kalabalýk bir grup.

Ýkiyüz kiþi olup, hepsi okçu idiler.
Müminlere seslenip, (Teslim olun!) dediler.

On sahabi dedi ki: (Hiç teslim olmayýz biz.
Gelin de dövüþelim, varsa cesaretiniz.)

Arslan gibi dövüþüp, þehid oldu sekizi.
Nihayet esir düþtü, geri kalan ikisi.

Bunlar düþündüler ki: O Resul-i kibriya,
Bizi, vazife ile göndermiþti buraya.

Bir miktar sabredelim ikimiz bunun için.
Belki imkan buluruz, icrasýna bu iþin.

Mekke’ye götürdüler bunlarý o hainler.
Çok sevindi bu iþe, Mekke’deki kâfirler.

Ýntikam hýrsý ile yanýyorlardý zira.
Hepsi diþ biliyordu, bütün Müslümanlara.

Bedir ile Uhud’da, yakýn akrabalarý,
Ölenler, fýrsat bilip satýn aldý onlarý.

Maksat, bu ikisini öldürüp bir an önce.
O intikamlarýný almak idi böylece.

Lakin haram aylarda bulunuyorlardý tam.
O aylarda savaþmaz, öldürmezlerdi adam.

Bekleyip, haram aylar tamamen geçsin diye,
Hapsettiler onlarý, ayrý birer hücreye.

Nihayet günler geçti ve çýktý haram aylar.
O iki sahabiyi, hücrelerden aldýlar.

Ve iki daraðacý kurdular bir meydanda.
Müþrikler, seyir için toplandýlar o anda.

Hubeyb’i asarlarken, buyurdu: (Durun biraz!
Önce eda edeyim iki rekat bir namaz.)

Namazý, huþu ile kýlarken melek gibi,
Müþrikler, heyecanla seyrettiler Hubeyb’i.

Daha sonra baðlayýp, onu daraðacýna,
Dediler: (Dön dininden, kýyma tatlý canýna.)

Buyurdu ki: (Vallahi, dönmem asla dinimden.
Dünyayý verseniz de, vazgeçmem bu fikrimden.)

Dediler ki: (Ey Hubeyb, cevap ver þu suale.
Seni, Peygamberiniz sokmadý mý bu hale?

Þimdi senin yerinde, O olsa idi eðer,
Daha iyi olurdu deðil mi, bir cevap ver.

Eðer ki evet dersen, ölümden kurtulursun.
Ve þimdi eve gider, rahat rahat uyursun.)

Buyurdu: (Deðil ki ben, Onun asýlmasýný,
Ýstemem, ayaðýna bir diken batmasýný.

Razý olmam, zerrece bir zarar gelsin Ona.
Yüzbin caným olsa da, feda olsun yoluna.

Korkmam Onun uðrunda iþkenceden, ölümden.
Muradým þehidliktir zira can-ü gönülden.)