Hendek kazma iþine, her gün Eshab-ý kiram,
Hiç fasýla vermeden, ediyorlardý devam.

Bir ara, önlerine çýktý çok sert bir kaya.
Yetmedi takatleri o kayayý kýrmaya.

Peygamber-i ziþâna, verdiler sonra haber.
Oraya, saadetle teþrif etti o Server.

Balyozu kaldýrarak, o Hüdâ’nýn Habibi,
Daðýttý bir vuruþta, o kayayý kum gibi.

Zira her bir hususta, hatta güç ve kuvvette,
Resulullah, herkesten üstün idi elbette.

Nitekim harplerde de, sýkýþtýðýnda Eshap,
Ondan, yardým ve medet isterlerdi derakap.

Hazret-i Cabir der ki: O Server, Hendek günü,
Kayayý kýrmak için, kaldýrdý külüngünü.

Mübarek karný üzre, üç taþ baðlý dururdu.
Üç gün yemek yememek alameti idi bu.

Düþündüm: Evde biraz, yemek piþirttireyim.
Ve Resulü, gizlice yemeðe götüreyim.

Zira cümle Eshabý, eve davet edecek,
Miktarda, hanemizde bulunmazdý yiyecek.

O Serverin yanýnda, bir iki kiþi þayet,
Gelse de mühim deðil, yine eder kifayet.

Resulden izin alýp, geldim hemen evime.
Düþündüðüm bu þeyi söyledim aileme.

Dedim ki: (Hayli açtýr Resul aleyhisselam.
Ýsterim yedirelim bir miktar Ona taam.)

Hatunum memnun olup, dedi ki: (Ýyi olur.
Evde biraz et ile, biraz arpa bulunur.

O eti piþirir ve un yaparýz arpayý.
Var acele davet et, Resul-i kibriyayý.)

Dönüp, Resulullahýn huzuruna geldim ve,
Dedim ki: (Yemek için, buyurun bizim eve.)

Buyurdu ki: (Ey Cabir, ne kadar vardýr taam?)
Dedim: (Biraz et ile, biraz da vardýr arpam.)

Buyurdu ki: (Çok iyi, hanýma de ki ama,
Ben gelinceye kadar el, sürmesin taama.)

Sonra nida etti ki, cümle hendek ehline:
(Ey Eshabým, geliniz Cabirin yemeðine!)

Eve gelip, hatuna dedim ki: (Dinle beni.
Çaðýrdý Resulullah, cümle hendek ehlini.

Bin kiþiden fazladýr gelenler tahminimce.
Peki biz ne yaparýz, yemek yetiþmeyince?)

O dedi ki: (Yemeðin miktarýný, o Server,
Biliyorsa gam deðil, düþünme böyle þeyler.)

Az sonra Resulullah, teþrif etti yemeðe.
Mübarek eli ile, dokundu tencereye.

Sonra, bereket için dua etti hem dahi:
(Bereket ihsan eyle yemeðe ya ilahi!)

Sahabe, onar onar gelip yemek yediler.
Kalkanlarýn yerine, baþka grup geldiler.

Bin’i aþkýn sahabi yediler o yemekten.
Bir çömlek yemek idi tamamý onun zaten.

Sonra baktým, o çömlek doluydu yemek ile.
Bitmesi þöyle dursun, azalmamýþtý bile.