Resulullah buyurdu: (Ey Eshabým, Rabbimiz,
Bize yardým ve fetih verecek, sevininiz.)

Gerçi onbin kiþiydi o gün küfür ordusu.
Lakin yoktu Eshabýn, onlardan bir korkusu.

Zira bundan önce de, Bedir, Uhud harbine,
Katýlýp, o küffârla savaþmýþlardý yine.

Hatta o harplerde de, kâfirler müminlerden,
Sayý ve silahça da, kat kat kuvvetlilerken,

Peygamber-i ziþânýn sýðýnýp himmetine,
Onlarý, hezimete uðratmýþlardý yine.

Madem ki Resulullah baþlarýndaydý artýk,
Yapamayacaklarý yoktu bir fedakârlýk.

Þiddetli kýþ ve soðuk, kýtlýk ve açlýk vardý.
Hepsi, karýnlarýna bir taþ baðlamýþlardý.

Düþman, karþýlarýnda kaynýyordu kum gibi.
Lakin dert etmiyordu bunu hiçbir sahabi.

Onlarýn tek gayesi, hizmet idi bu dine.
Ve bu yolda, varmaktý þehidlik nimetine.

Velhasýl baþkanlarý, toplanarak Kureyþ’in,
Uygun yer aradýlar, hendeði aþmak için.

Bazý yerler, acele kazýldýðý cihetle,
Sýð ve dar olmuþ idi, sair yere nisbetle.

Müþriklerden beþ kiþi, ortaya çýktý birden.
Geçmeyi baþardýlar, hendeðin dar yerinden.

Onlarýn arasýnda, bir pehlivan vardý ki,
Adý, (Amr bin Abd) olup, pek çok idi kuvveti.

Hazret-i Ömer dahi, der ki: Biz, bir kervanda,
Ticarete gitmiþtik, (Amr) da vardý o anda.

Çok mallar satýn alýp, yurdumuza dönerken,
Haydutlar, yolumuzu kesiverdi aniden.

Çok kalabalýk olup, sardýlar hepsi bizi.
Artýk biz, canýmýzdan kestik ümidimizi.

Lakin Amr, kýlýç çekip, hücuma geçti hemen.
Onlar, Amr'ý görünce, kaçýþtýlar o yerden.

Bu Amr, Bedir cenginde, yaralanýp kaçmýþtý.
Uhud'da özrü olup, harbe katýlmamýþtý.

Bedrin intikamýný almak düþüncesiyle,
Geldi hendek harbine o iri cüssesiyle.

Ve þöyle seslendi ki, mücahidlere karþý:
(Var mý gözüne alan, benim ile savaþý?)

Baþtan ayaða kadar, bürünmüþtü zýrhlara.
O an hazret-i Ali geldi Resulullaha.

Bu Amr’ýn karþýsýna, çýkýp savaþmak için,
Peygamber-i ziþândan istedi ruhsat, izin.

O anda, üzerinde yok idi zýrhý bile.
Eshab, ona baktýlar büyük bir gýbta ile.

Resul, kendi zýrhýný giydirdi ona bizzat.
Sarýðýný çýkarýp, ona sardý o saat.

Ve kendi kýlýcýný, çýkararak belinden,
Allah’ýn arslanýna kuþattý kendi hemen.

Ve dua eyledi ki Allahü teâlâya:
(Ya Rabbi, sen yardým et Aliyyül Mürteza’ya.)

Resulün bu duasý bitince, mücahidler,
Her biri, bir aðýzdan (Âmin! Âmin!) dediler.