Hazret-i Ebu Cendel, gelip Resulullaha,
(Beni kurtarýn!) diye baþladý aðlamaya.

Zira ona, müþrikler, Müslüman olduðundan,
Dayanýlmaz cefalar yaparlardý durmadan.

Lakin müþrikler ile yapýlan sözleþmenin,
Maddelerinden biri, þöyleydi aynen metin:

(Bir müþrik, iman edip sýðýnsa müminlere,
Teslim edilecektir tekrar Mekkelilere.)

Üstelik bu Müslüman, oðlu idi Süheyl’in.
O da, temsilcisiydi andlaþmada Kureyþ'in.

Oðlunu, çeke çeke geriye götürürken,
Feryat ediyordu ki: (Kurtarýn beni lütfen!

Niçin veriyorsunuz beni bu müþriklere?
Tahammülüm kalmadý artýk iþkencelere.)

Bu içli yalvarýþa, üzüldüler bî-hesap.
Aðlamaya baþladý Resulullah ve Eshap.

Buna, müþrikler bile dayanamayýp hatta,
Dediler: (Ya Muhammed, sen üzülme bu babta.

Onu, himayemize alýrýz gidince biz.
Ýþkence çekmesine asla izin vermeyiz.)

Müþrikler, bu hususta eyleyince böyle arz,
Resulullah ve Eshab, rahatladýlar biraz.

Mekke fethinden sonra, Süheyl de etti iman.
Böylece o da oldu Sahabe-i kiramdan.

Velhasýl sulhnamenin imzasýný takiben,
Müþrikler ayrýlarak, Mekke’ye döndü hemen.

Zahirde, müminlerin aleyhindeymiþ gibi,
Olan maddeler için, müþrikler sevinçliydi.

Halbuki bu andlaþma, müþriklerden ziyade,
Müminlerin lehine olmuþtu fevkalade.

Bu, Müslümanlar için bir zafer oluyordu.
Zira (devlet) olduðu kabul ediliyordu.

Bu andlaþma gereði, müþrikler ara sýra,
Gidecek olsa idi Þam'a, yahut Mýsýr'a,

Yolda, Medine’ye de uðrasalar eðer ki,
Saðlanmýþ olacaktý can ve mal emniyeti.

Böylece o müþrikler, Medine’ye gelerek,
Eshabýn güzel huy ve ahlakýný görerek,

Hayran olup, Ýslam’ý içten seveceklerdi.
Ve Müslüman olmakla þerefleneceklerdi.

Velhasýl buyurdu ki Eshaba Efendimiz:
(Þimdi hepiniz kalkýp, kurbanlarý kesiniz.)

Sonra, yine Resulün emriyle sahabiler,
Týraþ olup, ihramdan çýktýlar birer birer.

O Serverin berberi olan hazret-i Hýraþ,
Hazret-i Peygamberin saçýný etti týraþ.

O mübarek saçlarý, yere düþmeden önce,
Havada kapýþtýlar sahabiler hemence.

Eshab, Hudeybiye’de kalmýþlardý yirmi gün.
Geri dönüþ yaptýlar, emri ile Resulün.

Yolda, Resulullaha geldi Fetih suresi.
Bu müjde haberiyle sevindiler cümlesi.

Peygamber efendimiz, Eshabiyle nihayet,
O nurlu Medine’ye, zaferle etti avdet.