Müþrikler, katledince elçi olan Harisi,
Topladý Eshabýný Allah’ýn Sevgilisi.

Buyurdu: (Ey Eshabým, önce Þam’a varýnýz.
Zeyd ibni Harise’dir, sizin kumandanýnýz.

Eðer harp esnasýnda, Zeyd þehid olur ise,
Cafer bin Ebi Talip kumandan olsun size.

O da þehid olursa harp meydanýnda eðer,
Abdullah bin Revaha emir olsun bu sefer.

O da þehid olursa, bir araya geliniz.
Münasip bir kimseyi, emir tayin ediniz.)

Ýsimleri sayýlan þahýslarýn, derakap,
Þehid olacaðýný anladý cümle Eshap.

Ve lakin kendileri bunlarý iþitince,
Bu müjdeden ötürü, gark oldular sevince.

Zira tek gayeleri var idi ki hepsinin,
O da, þehid olmaktý bu yolda Allah için.

Resulullah, sancaðý Zeyd ibni Harise’ye,
Teslim edip, orduyu gönderdi bu sefere.

Sonra o kumandana buyurdu ki: (Gidiniz!
Evvela kâfirleri dine davet ediniz.

Kabul etmezler ise, gitmiþtir bizden vebal.
Hemen o kâfirlerle yapýnýz cenk ve cidal.)

Üçbin kiþilik ordu, muhacirin ve ensar,
Resulün duasýyla o gün yola çýktýlar.

Peygamber efendimiz Veda yokuþu denen,
Yere kadar, onlarýn yürüdü peþlerinden.

Ve hatta Medine’de kalan sahabiler de,
Gelip uðurladýlar, onlarý bu mahalde.

Tekbirler getirerek ayrýlýyorken ordu,
Kalanlar, onlar için dualar ediyordu.

Mücahidler ufuktan kayboluncaya kadar,
Onlara, gözyaþý ve gýbta ile baktýlar.

Zeyd ibni Harise’nin taþýdýðý o sancak,
Dalgalanýyor idi, rüzgarda sallanarak.

Yolculuk, olaysýz ve neþeli geçiyordu.
Mücahidler, cenk için sabýrsýzlanýyordu.

Abdullah bin Revaha giderken o arada,
Þiirlerle bir þeyler söylerdi þu manada:

(Ey devem, kumluktaki þu kuyuya beni sen,
Oradan da, dört konak ileri götürürsen,

Bundan baþka sefere artýk çýkmayacaksýn.
Zira bu cenkten sonra, sahipsiz kalacaksýn.

Çünkü ben, bu savaþtan geri dönmeyeceðim.
Öyle umuyorum ki, ben þehid düþeceðim.)

Sonra kendi kendini etti ki þöyle ikaz:
(Ey Revaha’nýn oðlu, geç kaldýn, hýzlan biraz.

Çok yavaþ gidiyorsun, bak diðer mücahidler,
Seni, çok gerilerde býrakýp da gittiler.)

Böyle deyip, deveyi hýzlandýrdý az daha.
Ve þöyle söylendi ki: (Bak ey Ýbni Revaha!

Sen artýk düþünme ki, geride mallarýn var.
Umurunda olmasýn, bað bahçe ve hurmalar.

Zira Allah yolunda cihada gidiyorsun.
Sonunda þehidlik var, sana müjdeler olsun.)