Abdullah bin Revaha vakta ki oldu þehid,
Teslim aldý sancaðý hemen Halid bin Velid.

Bu yeni kumandanýn peþinden, mücahidler,
Yeniden güç kazanýp, saldýrýya geçtiler.

Büyük bir cesaret ve maharetle o vakit,
Çarpýþma yapýyordu o gün hazret-i Halid,

Bir aralýk Kutbe bin Katade hazretleri,
Tekbir sedalarýyle hücum edip ileri,

Havaya kaldýrarak kýlýcýný aniden,
Düþman kumandanýnýn boynuna çaldý birden.

Baþý düþüp, top gibi yuvarlandý yerlerde.
Bu feci manzarayý gördü Rum erleri de.

Kumandanlarý ölen düþmanlarýn morali,
Bozulmuþ ve ortalýk karýþmýþtý bir hayli.

Zaten akþam olmuþ ve bitmiþti o gün savaþ.
Herkes karargahýna dönmüþtü yavaþ yavaþ.

Savaþa, ertesi günü devam edilecekti.
Halid, harp tekniðinde pek mahir kimse idi.

Sabah, baþka taktikle çýkýp karþýlarýna,
Döndürmek istiyordu düþmanlarý þaþkýna.

O gece, askerine verip hemen emrini,
Ön ve arka saflarýn deðiþtirdi yerini.

Saðda çarpýþanlarý, geçirdi sol tarafa.
Soldakileri ise, saða aldý bu defa.

Tekbir sedalarýyla o sabah mücahidler,
Düþmanýn üzerine saldýrýya geçtiler.

Lakin rum askerleri, þaþkýna dönmüþlerdi.
Zira bu kimseleri ilk defa görmüþlerdi.

Bu durum karþýsýnda dediler ki: (Herhalde,
Takviye kuvvetleri aldýlar fevkalade.)

Bu þekilde düþünüp, paniðe kapýldýlar.
Moralleri bozulup, geri adým attýlar.

Þanlý sahabiler de, bunu fýrsat bilerek,
Çullandýlar rumlara tekbirler getirerek.

Ekin biçer misali o rum kâfirlerini,
Kýlýçtan geçirdiler, binlerce erlerini.

Halid ibni Velid’in, o gün Mute cenginde,
Hilafsýz dokuz kýlýç kýrýlmýþtý elinde.

Bozguna uðramýþtý nihayet rum erleri.
Müminlerin önünden kaçýyorlardý geri.

Üçbin mücahid gazi, yüzbin düþmaný, o gün,
Hezimete uðrattý, duasýyle Resulün.

Allah’ýn yardýmýyle, bu harpte mücahidler,
Onbinlerce düþmaný kýlýçtan geçirdiler.

Yalnýz onbeþ þehidle, bu harp bitirilmiþti.
Ve böylece Bizans’a, haddi bildirilmiþti.

Ýslam mücahidleri, cenk ederken bu yerde,
Mescidde otururdu ayný gün o Server de.

Eshab da karþýsýnda oturuyordu o gün.
Üzüntülü olduðu belli idi Resulün.

Hiçbir þey konuþmuyor, sükut ediyordu hep.
Sahabe-i kiram da üzgündü bundan sebep.

Fakat edeblerinden, bu hale sebep olan,
Þeyi, Resulullaha soramazlardý o an.