Resulullah, Mekke’yi fethetmek maksadiyle,
Medine’den çýkýnca kahraman Eshabiyle,

Bir kýsým kabileler zannettiler ki, bunlar,
Kendi üzerlerine savaþa geliyorlar.

Bunlar, Hevazin ile, Sakif idi ki, hemen,
Savaþ hazýrlýðýna baþladýlar o günden.

Lakin Mekke fethine gidildiðini, onlar,
Sonradan öðrenince biraz rahatladýlar.

Ama devam ettiler, bu hazýrlýklarýna.
Hatta daha ziyade hýz verdi onlar buna.

Zira düþündüler ki: Mekke fethedilince,
Bizim üzerimize gelirler binnetice.

Ve yine dediler ki: Biz savaþçý milletiz.
Onlarla savaþýrsak, elbette biz yeneriz.

Sebebine gelince, onlar, bugüne kadar,
Harp bilen bir kavimle hiç karþýlaþmadýlar.

Bütün hünerimizi, bu cenkte gösterelim.
Savaþ nasýl olurmuþ, onlara öðretelim.

Ve yirmibin kiþilik kuvvetli bir orduyla,
Hevazin kabilesi, çýktýlar o gün yola.

Baþlarýnda Malik bin Avf diye biri vardý.
Bunlar, kendilerine çok güveniyorlardý.

Hatta zoru görünce kaçmamalarý için,
Harbe, kadýnlarý da geliyordu hepsinin.

Bu haberi Mekke’de iþitince o Server,
Tahkik için, birini o yere gönderdiler.

O, bu emri alýnca, Mekke’den hareketle,
Girdi düþman içine, tebdil-i kýyafetle.

Asýl niyetlerini öðrenip döndü geri.
Ve Resul-i ziþâna arz etti bilgileri.

Peygamberimiz dahi, Eshabýný toplayýp,
Attab ibni Esed’i, Mekke’ye vali yapýp,

Onikibin kiþilik kahraman ordusuyla,
Hareket emri verip, süratle çýktý yola.

Ýslam’ýn sancaðýný, emri ile Resulün,
Ali bin Ebi Talip taþýyor idi o gün.

Ve öncü kuvvetlerin kumandanlýðýný da,
Yine Halid bin Velid yapýyordu o anda.

Kâinatýn sultaný, üst üste zýrh giyerek,
Ve Düldül adýndaki katýrýna binerek,

Þevval’in onbirinci gününün gecesinde,
Geldi ordusu ile, tam Huneyn vadisine.

O sabah namazýný, kýldýrýp cemaatle,
Harekete geçirdi ordusunu süratle.

Lakin pusu kurmuþtu bu vadide düþmanlar.
Bundan habersiz idi, o anda Müslümanlar.

Alaca karanlýktý ortalýk zira o an.
Haberdar olmadýlar, pusu kurduklarýndan.