Peygamber efendimiz, Tebük’e gidilirken,
Yardým talep etmiþti Sahabe-i güzinden.

Hatta maddi durumu zayýf olanlar bile,
Ýþtirak ediyordu gayet az mallar ile.

Mesela Sahabeden, fakir bir kimse vardý.
Bu cihad sevabýný, o da çok arzulardý.

Lakin yoktu hiç malý getirip de verecek.
O gece, birisine su çekti sabaha dek.

Kazandýðý bir miktar hurmayý, sabahleyin,
Getirip, duasýný kazandý o Serverin.

Hatta Peygamberimiz, onun getirdiðine,
Kýymet verip, koydurdu mallarýn en üstüne.

Kadýnlar da bu yolda gayret gösteriyordu.
Herkes, kendine düþen ne ise yapýyordu.

Kýtlýk öyle þiddetli idi ki o günlerde,
Hiç para ve mal yoktu, çoðu sahabilerde.

Lakin daha kötüsü, bu fakir sahabiler,
Sefere iþtirakten, hepten mahrum idiler.

Gelip arz ettiler ki sonunda o Servere:
(Bir bineðimiz yok ki, katýlalým sefere.)

Peygamber-i ziþân da, buna üzülüyordu.
(Sizleri bindirecek bineðim yok) diyordu.

Yine Salim bin Umeyr ve baþka sahabiler,
Sevgili Peygamberin huzuruna geldiler.

Dediler: (Bineðimiz yoktur hiçbirimizin.
Sefere katýlmaktan, mahrumuz bunun için.)

Bu hali arz ederken onlar Resulullaha,
Hepsi de, üzüntüden baþladý aðlamaya.

O an Resulullaha nazil oldu bir âyet.
Onlarý Hak teâlâ, takdir etti begayet.

Sonra hazret-i Osman bu hali haber aldý.
Ve onlarý, malýyla gazaya hazýrladý.

Velhasýl sefer için bitmiþti her hazýrlýk.
Mücahidler, sefere çýkabilirdi artýk.

Seniyyet-ül veda’da, toplandý ordu o an.
Hemen hemen yok idi, orduya katýlmayan.

Peygamber efendimiz, tam çýkarken sefere,
Þöyle bir tavsiyede bulundu gazilere:

(Yanýnýzda olursa yedek ayakkabýnýz,
Bu sefer müddetince olmaz pek sýkýntýnýz.)

Münafýklarýn baþý Abdullah bin Übey de,
Þöyle moral bozucu laf ederdi her yerde:

(Onu ve Eshabýný, hem ikiþer ikiþer,
Ýpler ile baðlanmýþ görürüm ey kiþiler!)

O, moral bozmak için söylüyordu bunlarý.
Kimse dinlemiyordu ve lakin bu laflarý.

Hatta bu kabil sözler, moral bozacak yerde,
Askerin cihad aþký oluyordu ziyade.

Resulullah, sefere Seniyyet-ül veda’dan,
Baþlarken, sancaklarý açtýrdý tam o zaman.