Üç gün kalmýþ idi ki Resulün vefatýna,
Cibril aleyhisselam geldi huzurlarýna.

Dedi: (Ya Resulallah, Rabbin selam ediyor.
Habibim nasýl oldu diye hatýr soruyor.)

Hazret-i Cebrail’in sualine cevaben,
Resulullah, (Mahzunum) buyurdu ona hemen.

O günlerde Resule, hediye kabilinden,
Birkaç altýn gelmiþti Sahabenin birinden.

Resulullah görünce o gelen altýnlarý,
Buyurdu ki: (Daðýtýn fukaraya onlarý.)

Götürüp daðýttýlar þehrin fakirlerine.
Velakin ellerinde bir miktar kaldý yine.

Aliyyül Mürteza’ya buyurdular ki hemen:
(Sen de bu altýnlarý, götür daðýt tamamen.)

Vefattan bir gün önce idi ki, Resulullah,
Mescid-i þerifine teþrif etti o sabah.

Gördü ki, Ebu Bekr-i Sýddýk’ýn arkasýnda,
Sahabiler saf tutmuþ, namaz kýlar ardýnda.

Bu hale sevinerek, tebessüm buyurdular.
Kendi de en son safta, Ebu Bekre uydular.

Eshab, Resulullahý gördü selam verince.
Hastalýk geçti sanýp, gark oldular sevince.

Lakin Peygamberimiz, odasýna girdiler.
Bundan sonra bir daha namaza gelmediler.

Bir müddet istirahat ederek, sonra yine,
Aliyyül Mürteza’yý çaðýrdý hanesine.

Baþýný, kucaðýna koyuverdi Ali’nin,
Fakat çok deðiþmiþti rengi nur cemalinin.

Hazret-i Fatýma da görünce Onu böyle,
Geldi oðullarýnýn yanýna üzüntüyle.

Ellerinden tutarak, aðladý için için.
Dedi: (Bizi kimlere býrakýp da gidersin?

Ey babam, caným babam, sana can feda olsun.
Hasan ve Hüseyin’i kime býrakýyorsun?

Vay babam, senden sonra nice olur halimiz?
Senden sonra, kimlere bakar bu gözlerimiz?)

Duyunca Resulullah kýzýnýn sözlerini,
Hafifçe araladý mübarek gözlerini.

Ve dua eyledi ki Allahü teâlâya:
(Sen sabýr ihsan eyle ya Rabbi Fatýma’ya.)

Ve mübarek kýzýna buyurdu ki o zaman:
(Ey kýzým, can çekiþme halinde þimdi baban.)

Kendisine bunlarý söyleyince babasý,
Ýçli iniltilerle çoðaldý aðlamasý.

Hazret-i Ali ise, dedi ki: (Ey Fatýma!
Sus, baban üzülüyor, daha fazla aðlama.)

Peygamber efendimiz Onun bu dediðini,
Ýþitip, ikaz etti hemence kendisini.

Buyurdu ki: (Ya Ali, iliþme Fatýma’ya.
Býrak, babasý için aðlasýn biraz daha.)