Aiþe hazretleri, þöyle der ki: (O Server,
Kendisine, haksýzlýk etseydi her kim eðer,

Görmedim hiçbirine karþýlýk verdiðini.
Ve asla eli ile dövmemiþtir birini.)

Bir gün huzurlarýna bir adam getirdiler.
Ve (Bu, sizi öldürmek istiyordu) dediler.

O kimseye bakarak buyurdu ki: (Ey insan!
Korkma, sana bir ceza vermeyeceðim þu an.)

Kureyþ müþriklerinden birinin de bir zaman,
Az alacaðý vardý Resul-i kibriyadan.

Ve lakin vadesine var iken henüz üç gün,
Geldi talep etmeye yanýna o Resulün.

Bir kaç Eshabý ile, bir yerde otururken,
Mübarek yakasýna yapýþýp çekti birden.

Ve (Ey Abdülmuttalip oðullarý, acep siz,
Borcunuzu, vaktinde niçin ödemezsiniz?)

Diyerek, hakarette bulundu kendisine.
Sükutu tercih etti Peygamberimiz yine.

Fakat hazret-i Ömer buna dayanamadý.
Aðýr ve sert þekilde kâfiri azarladý.

Ve lakin bunu dahi, o Sevgili Peygamber,
Hiç uygun görmeyerek, buyurdu ki: (Ya Ömer!

Öyle yapacaðýna, deseydin ki bana sen:
Borcunu ödemede, az daha davran erken.

Onu da, þu þekilde edebilirdin ikaz:
Alacak ister iken, insanca davran biraz!

Evet, benim þu kadar borcum var kendisine.
Lakin henüz üç gün var, o borcun vadesine.)

Yine Fahr-i kâinat, Mekke'yi fethedince,
Kureyþ müþriklerini affetmiþti hemence.

Halbuki o zalimler, onlara bir zamanlar,
Yapmýþlardý çok aðýr iþkence ve cefalar.

Bütün bunlara raðmen, ümitlilerdi yine.
Af olunacaklarý gelirdi kalblerine.

Zira karþýlarýnda vardý ki kerim bir zat,
Vücudu, âlemlere rahmetti Onun bizzat.

O Server, karþýsýnda bekleþen insanlara,
Merhamet nazarýyla biraz baktý ve sonra,

Buyurdu ki: (Ey Kureyþ cemaati, þimdi siz,
Hakkýnýzda ne karar vereceðim dersiniz?)

Dediler ki: (Ýyilik bekleriz senden elbet.
Zira sen çok kerimsin, bugün sen bizi affet.)

O zaman buyurdu ki onlara Fahr-i cihan:
(Hakkýnýzda, kararým þudur ki benim þu an,

Asla kusurlarýnýz vurulmaz yüzünüze.
Ve benim tarafýmdan kýnamak olmaz size.

Sizin günahýnýzý affetsin cenâb-ý Hak.
Haydi, þimdi gidiniz hür ve serbest olarak.)