Peygamber efendimiz, gayet merhametliydi.
Herkesi memnun etmek, her zaman âdetiydi.

Bir gün bir köylü gelip, istedi bazý þeyler.
Ýstediði þeyleri verdi ona o Server.

Sonra sual etti ki o Resul-i mücteba:
(Memnun edebildim mi þimdi seni acaba?)

Köylü (Hayýr) deyince, ordaki sahabiler,
Onun bu cevabýna taaccüp eylediler.

Hatta öfkelendiler bu sebepten köylüye.
Nasýl Resulullaha sen hayýr dersin diye.

Lakin Peygamberimiz, onu mazur görerek,
Kendisine tatlý dil, güler yüz göstererek,

Bir þeyler daha verip istediðinden onun,
Buyurdular ki: (Nasýl, oldun mu þimdi memnun?)

O, çok memnun olmuþtu, dedi ki: (Allah sana,
Versin karþýlýðýný, boðdun beni ihsana.)

Sonra Resulullaha çok dualar yaparak,
Ayrýldý çok sevinçli ve çok memnun olarak.

O zaman Resulullah buyurdu: (Ey Eshabým!
Biraz önce, sizlere ben mani olmasaydým,

Azarlayacaktýnýz o köylüyü muhakkak.
Ve helak olacaktý bizden uzaklaþarak.)

Yine O, Eshabýna çok merhamet ederdi.
Her þeyin kolayýný onlara emrederdi.

Kendi gece namazý kýldýðý halde, yine,
Bunu emretmemiþti hiç kendi ümmetine.

Eshabýndan birisi, mescitten çýkmýyordu.
Durup dinlenmeksizin hep namaz kýlýyordu.

Onu böyle görünce, tutarak omuzundan,
Ayaða kaldýrdý ve men etti onu bundan.

Yine bir sahabi de, her gün oruç tutardý.
Peygamber efendimiz, bunu da haber aldý.

Kendisini çaðýrýp, buyurdu: (Öyle yapma!
Her gün tutacaðýna, bir gün tut, bir gün tutma.)

Yine Peygamberimiz, mesela bir namazý,
Kýlarken iþitseydi bir çocuk aðlamasý.

Ona merhametinden, bitirip onu çabuk,
Buyururdu: (Susturun, aðlamasýn o çocuk.)

Sahabeden birisi anlatýr ki þöylece:
Ben, Resulullah ile Peygamberlikten önce,

Alýþveriþ yapmýþ ve alacaklý kalmýþtým.
Ödeme hususunda Onunla anlaþmýþtým.

Yani buluþacaktýk falan gün, falan yerde.
Ödeyecekti bana, borcunu bir seferde.

Lakin ben, o saatte baþka bir iþe daldým.
Unutup, üç gün sonra bu þeyi hatýrladým.

Üç gün sonra, o yere koþarak gittiðimde,
Baktým, beni bekliyor konuþtuðumuz yerde.