(Küfr-i hükmi) odur ki, kalbde iman var iken,
Onu zayi etmektir bir söz ve iþ yüzünden.

Buna misal olarak, faraza bir Müslüman,
Bir mümin kardeþini, gýybet ettiði zaman,

Duyanlar, o kimseye, (Gýybet etme!) deseler,
O ise, (Yaptýðýmda ne var ki?) derse eðer,

(Ben gýybet etmedim ki, yalnýz onda var olan,
Þeyi söyledim) derse, imaný gider o an.

Çünkü o, bu sözüyle, bu gýybet günahýný,
Hafife almýþtýr ki, kaybeder imanýný.

Bir kýz, nikah edilse çocukluk günlerinde.
Yýllar sonra, nihayet büluða erdiðinde,

Ýmandan ve Ýslam’dan olur ise bihaber,
Yani sorulduðunda, anlatamazsa eðer,

O anda mürted olur ve boþ olur zevcinden.
Erkek dahi böyledir, imaný gider hemen.

Bir kimse, bir mümini, hiç sebepsiz öldürse.
Yahut öldürsün diye, birine emir verse,

Biri de, (Ýyi yaptýn) der ise ona eðer,
Böyle söyleyen kimse, o anda küfre girer.

Katli vacip olmayan kimse için, bir insan,
(Öldürülmesi lazým) der ise, gider iman.

Bir zalim, haksýz yere bir kimseyi döverse,
Veyahut haksýz yere, birini öldürürse,

Biri de, (Ýyi yaptýn, o bunu etmiþti hak.)
Derse, küfr-i hükmiyle kâfir olur o mutlak.

Bir kimse, diðerine, (Biliyor ki Allah da,
Seni çok seviyorum çocuðumdan da hatta.)

Demiþ olsa ve lakin bu sözü olsa yalan.
Küfr olup, o kimsenin imaný gider o an.

Vazife olduðuna, kalben inanmayarak,
Yani hafife alýp, namazlarý kýlmamak,

Yine oruç tutmayýp, vermemek zekatýný,
Küfr olup, o kimsenin giderir imanýný.

Allah'ýn rahmetinden, kim ümit kesse eðer,
Bu hali küfür olup, imanýný kaybeder.

Leþ, domuz, þarap gibi, kendisi haram olan,
Þeye (helal) diyenin, imaný gider o an.

Kim ki, kesin olarak bildirilen bir haram,
Hakkýnda (helal) derse, küfre düþer o adam.

Fýkýh kitaplarýyla, yine cami ve ezan,
Bunlara, kýymet verir Ýslamiyet her zaman.

Kim bu aziz þeyleri, aþaðýlarsa eðer,
Mâzallah küfre girip, imanýný kaybeder.

Biri, bildiði halde, kýbleden baþka yöne,
Doðru namaz kýlarsa, küfürdür bu da yine.

Ýslam’da (küfr-i hükmi) addedilen hallerden,
Sakýnmayan kimsenin, imaný gider hemen.

Mümine, kötülemek kastýyla (kâfir) demek,
Küfür olmaz ise de, sakýnmak lazýmdýr pek.

Eðer onun küfrünü isteyerek dediyse,
O zaman küfür olup, kâfir olur o kimse.

Hiç günah olduðuna ehemmiyet vermeden,
Günah iþleyenlerin, imaný gider hemen.

Yine, (Ýbadet yapmak ve günahtan sakýnmak,
Lazým deðil) diyen de, küfre düþer muhakkak.

Ve yine kâfirlerin dini ayinlerini,
Beðenip, kullanmak da küfr alametlerini,

Mesela bir zaruret yokken zünnar kuþanmak,
Küfr olur, hem bunlarý sevip, el kavuþturmak.

(Falan þey filandadýr) veyahut (Yoktur) dese,
Sonra, (Kâfir olayým) diye yemin eylese,

O þey, o kimselerde olsa da, olmasa da,
O, kendi rýzasýyla küfre düþer o anda.

Ve yine bir Müslüman, zina, faiz ve yalan,
Gibi, her dinde dahi, günah ve yasak olan,

Bir þey için, (Keþke bu, helal olsa idi de,
Ben de yapsaydým) diye, bulunsa temennide,

Bu temenni küfr olup, çirkin ve çok kötüdür.
Zira bu, o kiþinin imanýný götürür.

Yine, (Peygamberlere inanýyorum, ama,
Adem aleyhisselam Peygamber mi acaba?

Bilmiyorum) demek de, küfürdür yine aynen.
Kaybeder imanýný yani böyle düþünen.

Kim ki Resulullahýn, ahir zaman Nebisi,
Olduðunu bilmezse, küfre düþer o kiþi.

(Eðer Peygamberlerin dediði doðru ise,
Kurtulduk) diyen kimse, þüphe ile dediyse,

Yani Peygamberlere itimat etmeyerek,
Söylediyse, küfürdür, dikkatli olmak gerek.

Ve yine bir kimseye, (Gel namaz kýl!) deseler.
O dahi (Kýlmam!) dese, o anda küfre girer.

Ve lakin bu þekilde söylemekle o kimse,
(Senin sözünle kýlmam!) demek istemiþ ise,

Yani, (Hak teâlânýn emriyle kýlarým ben.)
Demek istemiþ ise, beri olur küfürden.

Birine, (Týrnaðýný kes!) diye söyleseler.
(Zira Resulullahýn sünnetidir) deseler.

O dahi (Kesmem!) dese, küfr olur yine hemen.
Her sünnet için dahi, böyledir durum aynen.

Ama, (Senin sözünle kesmem) derse eðer ki,
O takdirde, küfürden kurtulur elbette ki.