Ýman, Resulullahýn, Allah'tan getirdiði,
Zaruri bilgilere inanmaktýr tam, kati.

Ýþte bu bilgilerden birine, her kim eðer,
Ýnanmaz ve inkâra kalkarsa, küfre girer.

Hatta inanmamayý gösteren, belli eden,
Bir söz ve hareketi olmasa da kalbinden,

Ýster þaka, isterse gönülden olmayarak,
Olsa dahi, o yine küfür olur muhakkak.

Kim, (Kur'an-ý kerimin, bir zahir, anlaþýlan,
Manasý vardýr ama, lazým deðil o þu an.

Bir de gizli, batýni, bir iç manasý vardýr.
Ki, iþte bize asýl, bu manasý lazýmdýr.)

Der ve buna, kalbinden inanýr ise eðer,
Küfre düþüp, mâzallah imanýný kaybeder.

Küçük günaha devam, büyük günaha girer.
Büyükte ýsrar ise, kulu küfre sürükler.

Hiç dinden ve imandan habersiz bir kiþinin,
Mevki sahiplerine, sýrf yaltaklanmak için,

Yani bir dünyalýða kavuþmak için, eðer,
Ona, (Yarattýn!) derse, o anda küfre girer.

Ýsa aleyhisselam, Rabbimiz tarafýndan,
Göðe çýkarýldý ve orada saðdýr þu an.

Kýyamete yakýn da, dünyaya tekrar iner.
Bunu inkâr eden de, mâzallah küfre girer.

(Cihat, Ýslamiyet’te nasihat ile olur.
Kýlýç ile, top ile savaþmak bizde yoktur.)

Diyerek, kim Kur'anýn cihat âyetlerini,
Eðer inkâr ederse, küfre atar kendini.

Hazret-i Mehdi’yi de inkâr etse kim eðer,
O da, bu inkârýyla, mâzallah küfre girer.

(Resulullah sayýklar, söz söyler faidesiz.)
Diye inanan dahi, küfre düþer þüphesiz.

Zira bu söz, gösterir Ona güvenmemeyi.
Hem de Onun dinine itimat etmemeyi.

Ýbadeti, harama benzetip, öyle yapmak,
Mesela çalgý ile, þarkýyla namaz kýlmak,

Yahut çalgý çalarak okumak da Kur'aný,
Küfr olup, böyle yapan zayi eder imaný.

Nevruz, mecusilerin bayramlarýdýr yine.
Müslüman, kýymet vermez onlarýn günlerine.

Kim o gün, onlar gibi yaparsa beðenerek,
Kýymet vermek olur ki, küfür’den korkulur pek.

Yine bir Müslümana, kim (kâfir!) derse eðer,
O sözü geri dönüp, kendisi küfre girer.

Her kim, Resulullahtan eðer yüz çevirirse,
Baþkasýný, Resulden daha büyük bilirse,

Bu hali, onun için gayet tehlikelidir.
Yani bu, küfür olup, imanýný yitirir.

Hazret-i Ali’yi de, yine Resulullahtan,
Üstün gören bir kimse, düþmüþtür küfre o an.

Yani Resulullahýn sevgisini, bir kimse,
Hiç araya katmadan, yalnýz onu severse,

Bu, Resulü býrakýp, ona yüz çevirmektir.
Böyle yapan, mâzallah küfre girmiþ demektir.

(Allahü teâlânýn Resulünün dinine,
Ýhtiyaç yoktur) demek, küfürdür elbet yine.

Yine, (Fiillerinde, tesiri yoktur kulun.)
Diye kim inanýrsa, imaný gider onun.

Küfre sebep olacak bir söz veya bir iþi,
Bile bile yapar ve söyler ise bir kiþi,

Bunu, isteði ile, yani cebr olunmadan,
Þaka dahi söylerse, imaný gider o an.

Tövbe için, yetiþmez þehadeti söylemek.
Lazýmdýr o þeyden de, ayrýca tövbe etmek.

Yani hangi kapýdan çýktý ise o eðer,
Yine ayný kapýdan girmesi icab eder.

Bir þeyin, küfre sebep olduðunu bilmemek,
Özür deðil, çok büyük günahtýr, bilmek gerek.

Çünkü Ýslamiyet’in temeli, üç esastýr.
Bunlar da ilim, amel, üçüncüsü ihlastýr.

Bir kâfir, kelime-i tevhidi söylemekle,
Þerefleniyor ise nasýl iman etmekle,

Mümin de, küfrü mucip söylerse bir söz eðer,
Bu bir kelime ile, mâzallah küfre düþer.

Yine bir Müslümanýn, bir söz veya iþinde,
Yüz çeþit mana olup, bunlarýn da içinde,

Ýmanlý olduðunu gösterse tek birisi,
Lakin küfrü bildirse, doksan dokuz tanesi,

Müslüman olduðunu söylemelidir yine.
Çünkü hep hüsn-ü zanla bakmalýdýr mümine.

Yalnýz mümin olana, böyle hüküm verilir.
Müslüman olmayanlar, bu hükümden beridir.

Son nefeste imansýz gitmeye sebep olan,
Þeylerden de sakýnmak lazýmdýr yine her an.

Mesela imanýný, ehl-i sünnet üzere,
Düzeltmesi lazýmdýr Müslümanýn bir kere.

Sonra da, öðrenerek hemen ilmihalini,
Buna uydurmalýdýr, muhakkak her halini.

Ýmansýz ölmekten de korkmalý ki her zaman,
Yoksa küfür üzere ölebilir her insan.

Beþ vakit namazýný, vaktinde kýlmak dahi,
Ýmanla ölmek için, bir sebeptir en iyi.

Her kim, Resulullahtan eðer yüz çevirirse,
Baþkasýný, Resulden daha büyük bilirse,

Bu hali, onun için gayet tehlikelidir.
Yani bu, küfür olup, imanýný yitirir.

Hazret-i Ali’yi de, yine Resulullahtan,
Üstün gören bir kimse, düþmüþtür küfre o an.

Yani Resulullahýn sevgisini, bir kimse,
Hiç araya katmadan, yalnýz onu severse,

Bu, Resulü býrakýp, ona yüz çevirmektir.
Böyle yapan, mâzallah küfre girmiþ demektir.

(Allahü teâlânýn Resulünün dinine,
Ýhtiyaç yoktur) demek, küfürdür elbet yine.

Yine, (Fiillerinde, tesiri yoktur kulun.)
Diye kim inanýrsa, imaný gider onun.

Küfre sebep olacak bir söz veya bir iþi,
Bile bile yapar ve söyler ise bir kiþi,

Bunu, isteði ile, yani cebr olunmadan,
Þaka dahi söylerse, imaný gider o an.

Tövbe için, yetiþmez þehadeti söylemek.
Lazýmdýr o þeyden de, ayrýca tövbe etmek.

Yani hangi kapýdan çýktý ise o eðer,
Yine ayný kapýdan girmesi icab eder.

Bir þeyin, küfre sebep olduðunu bilmemek,
Özür deðil, çok büyük günahtýr, bilmek gerek.

Çünkü Ýslamiyet’in temeli, üç esastýr.
Bunlar da ilim, amel, üçüncüsü ihlastýr.

Bir kâfir, kelime-i tevhidi söylemekle,
Þerefleniyor ise nasýl iman etmekle,

Mümin de, küfrü mucip söylerse bir söz eðer,
Bu bir kelime ile, mâzallah küfre düþer.

Yine bir Müslümanýn, bir söz veya iþinde,
Yüz çeþit mana olup, bunlarýn da içinde,

Ýmanlý olduðunu gösterse tek birisi,
Lakin küfrü bildirse, doksan dokuz tanesi,

Müslüman olduðunu söylemelidir yine.
Çünkü hep hüsn-ü zanla bakmalýdýr mümine.

Yalnýz mümin olana, böyle hüküm verilir.
Müslüman olmayanlar, bu hükümden beridir.

Son nefeste imansýz gitmeye sebep olan,
Þeylerden de sakýnmak lazýmdýr yine her an.

Mesela imanýný, ehl-i sünnet üzere,
Düzeltmesi lazýmdýr Müslümanýn bir kere.

Sonra da, öðrenerek hemen ilmihalini,
Buna uydurmalýdýr, muhakkak her halini.

Ýmansýz ölmekten de korkmalý ki her zaman,
Yoksa küfür üzere ölebilir her insan.

Beþ vakit namazýný, vaktinde kýlmak dahi,
Ýmanla ölmek için, bir sebeptir en iyi.