Alaaddin Halveti, þaný büyük evliya.
Kalbine, zerre kadar girmemiþti bu dünya.

O, hep ahiretini düþünürdü ekseri.
Bununla ilgiliydi nasihat ve sözleri.

Derdi ki: (Ey insanlar, ölüm hak, ahiret hak.
Bugün yarýn herkese, o gelecek muhakkak.

Ýnsan ne gafildir ki, hiç düþünmez yarýný.
Sayar ve hesab eder parasýný, malýný.

Lakin her gün, binlerce alýp verir de nefes,
Hiç bunlarý saymayý hatýrýna getirmez.

Halbuki her nefesten, hesap var ahirette.
O, bunlardan bi-haber, ömür sürer gafletle.

Bir iki saniyelik bir iþtir ölüm hali.
Ölünce, yarým kalýr hesaplarý, hayali.

Halbuki gerçek mümin, yataða yattýðýnda,
Ölümü, bilmelidir yastýðýnýn altýnda.

Uyandýðý vakit de, karþýsýnda görmeli.
Böyle olan kimsenin, olmaz uzun emeli.

Kardeþlerim, kimseye zulmetmez cenâb-ý Hak.
Herkes, kendi suçundan ceza görür muhakkak.

Evet, asiler için Cehennem var, ateþ var.
Lakin herkes ateþe, kendi kendini atar.

Mesela sýhhatine etmezse biri dikkat,
Hasta olduðu zaman, kimde olur kabahat?

Zehirli ilaç içip, ölürse bir kiþi de,
Neticede kabahat, kimde olur bu iþte?

Hak teâlâ Kur'anda, müteaddit defalar,
Ýkaz buyuruyor ki: (Cehennem var, azap var.

Ben takdir eyledim ki, günah iþleyenleri,
Cehennemde yakayým, yapmayýn bu iþleri.)

Buna raðmen günahla geçer ise bir ömür,
Mahþerde bulunur mu bir bahane ve özür?

Ey insan, ermek için ebedi saadete,
Bütün hücrelerinle, tam yönel ahirete.

Ölüm ve ahireti, hiç çýkarma yâdýndan.
Yakýn bil ecelini, hatta bugün, yarýndan.

Dünya iþlerine de çalýþ, ihmal etme hiç.
Ýnsana, bu þekilde gelir neþe ve sevinç.

Ölümü çok düþünen, ona tam hazýr olur.
Bu hazýrlýk hali de, ona verir tam huzur.

Eceli geldiðinde, telaþ etmez katiyen.
Çünkü hazýrlýðýný, o yapmýþtýr kâmilen.

Halbuki düþünmezse, bir kimse ölümünü,
Bir telaþa kapýlýr, ecel geldiði günü.

O da hazýrlýðýný yapsaydý daha önce,
Telaþa kapýlmazdý Azrail’i görünce.

Ayrýca kim ölümü, çok yâd ederse þayet,
O kimsenin ömründe, olur yümün, bereket.

Tul-i emel sahibi olursa bir kiþi de,
Ömrü daha kýsalýr, hakikat budur iþte.)