Hüsameddin Ahmed ki, âlim ve veli bir zat,
Bir gün namaz hakkýnda þöyle etti nasihat:

Namaz kýlmak, Ýslam’ýn beþ þartýndan biridir.
Ýbadetler içinde, hatta en mühimidir.

Zira buyuruyor ki Peygamber efendimiz:
(Çoluk çocuðunuza namazý öðretiniz.

Çocuk, yedi yaþýna girince, ayrýyeten,
Namaz kýlmasý için, emredin ona hemen.)

Ýmam-ý Gazali de buyurdu ki bir derste:
(Nefse ceza vermeli, her günahta elbette.

Eðer göz yumulursa, daha azar, þýmarýr.
Önüne geçilemez, tehlikeli hal alýr.

Mesela haram yerse, aç býrakmalý biraz.
Harama baktý ise, mubaha baktýrýlmaz.)

Ebu Talha vardý ki sahabe-i kiramdan,
Namaz kýlýyor idi bað içinde bir zaman.

O ara güzel bir kuþ, gelip kondu yanýna.
Kaç rekat kýldýðýný, þaþýrdý bakýp ona.

O da, kendi kendine dedi ki: (Bak ey nefsim!
Benim dünya malýnda, asla yok bir hevesim.

Rabbimin huzurunda ederken Ona taat,
Ondan gayri bir þeye edilir mi iltifat?

Madem ki düþüyorsun sen böyle bir hataya,
Ben de, tasadduk ettim bu baðý fukaraya.)

Amr bin Dinar vardý hem, evliyadan bir kiþi.
Der ki: (Vefat etmiþti, birinin kýz kardeþi.

Defini müteakip, kardeþi eve varýp,
Baktý, para cüzdaný düþmüþ ve olmuþ kayýp.

Defnederken düþmüþtür diyerek hemen sonra,
Birisini alarak, geldi ayný mezara.

Cüzdaný bulmak için, o kabri tekrar açtý.
Ve lakin çok feci bir þey ile karþýlaþtý.

Ateþler içindeydi mezarý kardeþinin.
Aklý gidecek oldu korkudan o kiþinin.

Mezarý tekrar örtüp, koþtu hemen evine.
Gördüðü hadiseyi, anlattý annesine.

Dedi: (Hangi günahý ederdi ki irtikab,
Kabirde, ateþ ile olunur böyle azap?)

Dedi: (Namazlarýný geciktiriyordu hep.
Azap olunmasýna, bu haldir belki sebep.)