Abdullah-ý Þemdini, bir büyük evliyadýr.
Kalblere sürur veren nasihatleri vardýr.

Bir gün de buyurdu ki: (Bu dünya, bir imtihan.
Ahirete nisbetle, kýsadýr, sanki bir an.

Ýmtihaný kazanmak için de, bir insanýn,
Uymasý lazým gelir emirlere bi hakkýn.

Doktorun vazifesi, ilacýný vermektir.
Kullanýp kullanmamak, hastanýn elindedir.

Ve lakin hiç bir hasta, ilaç kullanmayarak,
Doktoru suçlamaya, bulamaz kendinde hak.)

Bir gün de buyurdu ki: (Dünyada nehirler var.
Herbiri, bir noktada denizlere varýrlar.

Gidiþ istikameti nasýlsa bir ýrmaðýn,
Nereye varacaðý, bellidir onun yarýn.

Ömür dahi su gibi, bir yönde akar durur.
Nereye varacaðý, iþlerden belli olur.

Kimi Cennet yolunu tutmuþtur, öyle gider.
Kimi de, Cehenneme giden yolda ilerler.

Meyhaneye gidenle, camiye giden, elbet,
Ýkisi ayný yere varmazlar en nihayet.

Yani alýn yazýsý, icraattan bellidir.
Bunu anlamak için, keramet þart deðildir.

Sen, kendi kaderini istiyorsan anlamak,
Her gün, ne gibi iþler yapýyorsun, ona bak.

Allah'ýn bir kulunu sevmediðine niþan,
Faidesiz þeylerle uðraþýr hep o insan.)

Bir gün de buyurdu ki: (Namaz, mühim ibadet.
Þartlarýna uyarak, kýlmalý onu elbet.

Hýrsýzlarýn büyüðü, namazýndan çalandýr.
Yani onu, hakkýyla edadan kaçýnandýr.

Yine dikkat etmezse kiþi mesaisine,
Ehemmiyet vermezse yani vazifesine,

Ýyi yapmýyor ise iþlerini sahiden,
O da hýrsýz demektir, çalmýþtýr mesaiden.

Ýþte her amelimiz, geçiyor bir bir kayda.
Eðer beðenilmezse, birinden gelmez fayda.

Ýnsan, öðrendiðiyle amel eylemelidir.
Zira amelsiz ilim, insana bir vebaldir.

Nitekim Resulullah buyurdu: (Ya Rabbi, ben,
Sana sýðýnýyorum, faidesiz ilimden.)

Bir âlim ki, ilminden etmezse istifade,
Azabý da, herkesten olur daha ziyade.

Dinimizden bir husus öðrenirsek eðer biz,
O þeyi, tatbik etmek mecburiyetindeyiz.

Yoksa, cenâb-ý Allah sorar ki o kiþiye:
(Biliyordun, ne için girdin bu günah iþe?)

Cevap veremeyince bu suale o kiþi,
Mâzallah yakar onu, Cehennemin ateþi.

Bu dünya sýcaðýna, dayanmak çok zor bakýn.
Öyleyse, her günahtan kaçýnalým bihakkýn.)