Ubeydullah Hayderi, âlim ve evliyadýr.
Bir gün, þükür hakkýnda þöyle buyurmuþlardýr:

(Sadece aðýz ile þükretmek, þükür olmaz.
Yahut da kifayetsiz þükür olur, gayet az.

Asýl þükür odur ki, vücudun her a’zasý,
Günahtan kaçmalýdýr, budur iþin esasý.

Mesela gözün þükrü, bakmamaktýr harama.
Yani haram önünde, olmalý sanki a’ma.

Diðer a’zalar dahi iþlemezse tek haram,
Ancak böyle yapanlar þükretmiþ olurlar tam.)

Yine bir sohbetinde buyurdu ki: (Bir kimse,
Günah iþlediðine piþmanlýk duyar ise,

Bu hali, onun için bulunmaz bir nimettir.
Zira bu piþmanlýðý, onun tövbe demektir.

Küçük günaha devam, olur günah-ý ekber.
Büyük günaha devam, kulu küfre sürükler.)

Bir gün de, bir genç geldi bu velinin yanýna.
Dedi ki: (Ey efendim, dua ediniz bana.

Gözlerimi, yabancý kadýnlara bakmaktan,
Hiç men edemiyorum, korkuyorum yanmaktan.

Ne olur, bu hususta bana yardým ediniz.
Bu babta nedir bana tavsiye ve emriniz?)

Buyurdu ki: (Evladým, sen ona baktýðýn an,
Bil ki, Hak teâlâ da sana bakar o zaman.

Ve senin, o kadýný görmenden daha fazla,
Rabbin seni görüyor, unutma bunu asla.

Sen Onu görmesen de, görüyor seni Allah.
Öyleyse O görürken, iþlenir mi hiç günah?)

Bu söz, ziyadesiyle tesir etti o gence.
Bütün günahlarýna tövbe etti hemence.

Artýk çirkinliðini gördü her bir günahýn.
Rabbani tesir vardýr sözünde evliyanýn.

Bir gün de buyurdu ki: (Halis olan Müslüman,
Sarýlýr emirlere, kaçýnýr her günahtan.

Bilir ki, imtihana gelmiþtir bu dünyaya.
Eðiktir boynu her an Allahü teâlâya.

Kaçýnýr her günahtan, asla uymaz nefsine.
Bilir ki kendi nefsi, düþmandýr kendisine.

Ey insanlar, haramdan kaçýn tam hakký ile.
Zira kulun kýymeti, ölçülür takva ile.

Nefis, bir canavardýr, asla doymaz günahtan.
Karþý gelmekten baþka, kurtuluþ olmaz ondan.)

Bir gün de buyurdu ki: (Sevin birbirinizi.
Eðer ki bir Müslüman, üzerse bir gün sizi,

Kusuru, kendinizde arayýn önce hemen.
Hiç onda aramaya kalkýþmayýn katiyen.

Deyin: Ben yapmýþým ki bir günahý muhakkak,
O kiþi üzdü beni bu ameli yaparak.)