Abdülaziz Dehlevi, âlim ve veli zattý.
Ýþi, dine hizmet ve gençlere nasihattý.

Bir gün, talebesiyle sohbet ederken bu zat,
(Dünya)dan bahsederek, þöyle etti nasihat:

(Kardeþlerim, dünyanýn bilcümle servetiyle,
Hiç bir deðeri yoktur indallah zerre bile.

Sinek kanadý kadar kýymeti olsa idi,
Onlardan, kâfirlere, bir yudum su vermezdi.

Gerçi bazý kâfirler, zengindir, mallarý çok.
Ama hiç o mallarýn, indallah kýymeti yok.

Allah, dünya malýna kýymet vermediðinden,
Hiç sevmediklerine veriyor bu nimetten.

Ama onlar, Cennetten tam mahrum olacaklar.
Cennetin, kokusunu bile duyamayacaklar.

Kâfirlere verilen o mallar, ahirette,
Onlarýn azabýný arttýracak elbette.

Müslüman olanlar da, malýnýn zekatýný,
Vermezse, ahirette yüklenir azabýný.

Zekatý verilmeyen o mallar, o paralar,
Mahþerde ateþ olup, sahiplerini yakar.

(Ateþ) deyip geçmeyin, ona hiç dayanýlmaz.
Bir kibrit alevine elinizi tutun az.

Su biraz çok ýsýnsa, abdest alamýyorum.
(Ya Rabbi, bu insanlar nasýl yanar) diyorum.

Þimdi bazý insanlar, bir parçacýk menfaat,
Uðruna, Cehenneme sürükleniyor, heyhat!

Kalbden dünya sevgisi çýkmadýkça velhasýl,
Hakiki saadete, olamaz kimse vasýl.

Bu, hele bu zamanda çok çetin ve müþkildir.
Bu, çok ibadet ile olacak þey deðildir.

Çok oruç tutmak ile ve kýlmakla çok namaz,
Kalbden, dünya sevgisi, yine çýkarýlamaz.

Bunu elde etmenin, bir yolu var ki þu an,
O da, bu saadete, bu nimete kavuþan,

Bir Allah adamýný sevip, ona uymaktýr.
Kendi aklýný atýp, ona tâbi olmaktýr.

Çünkü o büyüklerin, doðrudur her iþleri.
Onlara tâbi olmak, kurtarýr kiþileri.

Zira bir vasýtaya bindiðinde bir kimse,
Ona tâbi olmalý, sürücüsü kim ise.

Mesela bir gemiye binerse biri þayet,
Geminin kaptanýna tâbi olur o elbet.

Tâbi olmayacaksa, binmesin gelip buna.
Bindiyse, uymalýdýr geminin kaptanýna.

Eðer müdahaleye kalkarsa, o, ahmaktýr.
Dinimizin esasý, çünkü tâbi olmaktýr.

Hazret-i Ebu Bekir, kâfirlere dedi ki:
(Madem ki O söyledi, doðrudur elbette ki.)

(Edeb)in bir tarifi, itiraz etmemektir.
Büyüklerin emrine, hemen peki demektir.