Abdülaziz Dehlevi, hal ehli bir veliydi.
Nasihati, herkese pek çok faideliydi.

Derdi: Kulun, aynýysa dýþý gibi içi de,
Rabbimiz buyurur ki: (Gerçek kul budur iþte.)

Ýnsanlara hizmeti, vazife biliyordu.
(Dünyada en kârlý iþ, iþte budur) diyordu.

Kimseyi gýybet etmez, dinlemezdi de hatta.
Derdi ki: (Bu, korkunç bir hastalýktýr adeta.)

Son derece sabýrlý, tevekkül ehliydi pek.
Her dert ve musibete, katlanýrdý severek.

Derdi ki: Ýki türlü, kula gelir hidayet.
Kimine (Ýhsan) olur, kimine de (Adalet).

Bir kimse, dua edip dese ki: (Ya ilahi!
Ýman ve hidayete kavuþtur beni dahi.)

Onun, hüsn-ü niyetle yaptýðý bu duayla,
O kulu, hidayete erdirir Hak teâlâ.

Ýnsan, bütün ömrünce istese bunu bir an,
Ölmeden, o kimseye nasib olur bu iman.

Ýþte, dua edip de, hidayete kavuþmak,
Adalet-i ilahi sayesindedir ancak.

Bazý kimseler dahi vardýr ki bu dünyada,
Ýmana gelmek için, bulunmaz bir duada.

Haberi bile yoktur imandan, hidayetten.
Lakin seçip kurtarýr, Allah onu o dertten.

Yani ona tanýtýr sevdiði bir kulunu.
Onun vasýtasýyla, kendine çeker onu.

Bu da, Hak teâlânýn ihsanýdýr ki elbet,
Dünyada, olmaz artýk bundan büyük bir nimet.

Bir (Allah adamý)ný tanýmadan bir kimse,
Yüz sene, hiç durmadan ibadet, hizmet etse,

Yine de kayabilir ayaðý o kiþinin.
Çünkü tasarrufunda deðildir bir mürþidin.

Mürþidi olmayanýn imaný, bu devirde,
Yüzen tahta parçasý gibidir bir nehirde.

Dalgalar tesiriyle bir batar, sonra çýkar.
Her an bir tehlikeye olabilir o duçar.

Rehberi olanlarýn imanýna gelince,
Kaya gibi muhkem ve saðlam olur bir nice.

Yani hakiki rehber olmadan bir þey olmaz.
Ýnsanlar, ahirette azaptan kurtulamaz.

Peygamber olmayýnca, nasýl ki din olmazsa,
Onun vârisleri de öyledirler hülasa.

Lakin mürþid geçinen, sahte þeyhler dahi var.
Bu gibiler, din deðil, dünya adamýdýrlar.

Onlarýn olmamasý, olmasýndan iyidir.
Çünkü onlar, yol kesen eþkýyalar gibidir.

Eþkýya, insanlarýn, alýr yalnýz malýný.
Bunlar ise çalarlar dinini, imanýný.)