Abdülhakim Arvasi, âlim ve veli bir zat.
Bir gün, genç bir mümine þöyle etti nasihat:

(Bu dünyada ne kadar kalacaksan sen eðer,
Buna, o kadar çalýþ ve o kadar ver deðer.

Ahirette ne kadar kalacak isen þayet,
Ona da öyle çalýþ, o kadar eyle raðbet.

Cehenneme ne kadar dayanabiliyorsan,
O kadar günah iþle, olursun yoksa piþman.)

Yine genç bir Müslüman, gelerek bu Veli'ye,
Rica etti: (Bana bir nasihat edin) diye.

Buyurdu: Öyle kaç ki her iþinde günahtan,
Görmesin Hak teâlâ günahta seni bir an.

Öyle sýký sarýl ki dine her a’zan ile,
Seni, taat dýþýnda görmesin bir an bile.

Öyle hayâ eyle ki Allahü teâlâdan,
Hiç mahcup olmayasýn Ona vardýðýn zaman.

Mümkün olduðu kadar oruçlu ol ki, yarýn,
Ecelin geldiðinde, ölüm olsun iftarýn.

Günah ve kusurunu çoðaltma ki bu günde,
Korkuya düþmeyesin yarýn Mizan önünde.

Bu dünya, ahirete giden bir yol gibidir.
Gece gündüz, bu yolda birer konak yeridir.

Çýkmýþýz herbirimiz bu sonsuz yolculuða.
Elbette ihtiyaç var azýk ile yolluða.

Ahiret yolculuðu, bitecek bugün, yarýn.
Ecel ani geliyor, gaflete dalma sakýn.

Kim, dünyada korkarsa Allah’ýn azabýndan,
O, her bir arzusuna kavuþur yorulmadan.

Ve her kimin, çok ise istek ve arzularý,
Onu bekler dünyanýn türlü sýkýntýlarý.

Rabbin razý olduðu meþguliyet var ise,
En büyük sermayenin sahibidir o kimse.

Kabirdeki mevtalar, yapar ki þu hesabý:
(Ah, kýyamet kopsa da, bitse kabir azabý.)

Öyle piþmandýrlar ki þu anda cümle mevta,
Derler ki: (Ah þu anda, bulunsaydýk hayatta.

Baþýmýzý, secdeden kaldýrmazdýk vallahi.
Dünyadaki insanlar, bilseler bunu bari.)

Onlarýn feryadýný, duyar cümle mahlukat.
Sýrf yaþayan insanlar duymazlar onu fakat.

Ne acý gerçektir ki, bunlar dahi ölürler.
O feci piþmanlýða bunlar da gömülürler.

Eðer düþünselerdi bu hali ihlas ile,
Hiç iþleyemezlerdi bir günahý az bile.

Ýþte ey kardeþlerim, piþman olmamak için,
Bu ömür fýrsatýný iyi deðerlendirin.

Haram (Ateþ) demektir, yapmayýn günah iþi.
Ýnsanlarý bekliyor Cehennemin ateþi.