Abdülhakim Arvasi, devrinin evliyasý.
Sohbeti, temizlerdi kalblerden kiri, pasý.

Bu zat, bir sohbetinde buyurdu: (Evlatlarým,
Ebedi saadetler versin size Allah’ým.

Bizlere, doðru yolu ihsan etti Rabbimiz.
O göstermese idi, bulamazdýk onu biz.

Allah’ýn, biz kullara gönderdiði Resule,
Ýnandýk, iman ettik bin canla, bin gönülle.

Zira iman etmekle umulur sonsuz necat.
Ýman etmeyenlerin, sonu olur fecaat.

Senelerdir imaný anlattým camilerde.
Anlayan, üçü beþi geçmemiþtir yine de.)

Dediler ki: (Efendim, anlamadýk bunu biz.
Bu sözü, biraz daha izah eder misiniz.

Ýmanýn altý þartý, kitaplarda yazar hep.
Okuyup ezberlemek, bu kadar zor mu acep?)

Buyurdu: (Amentü’yü bilip ezberlemekle,
Ýmanýn hakikati, kolayca geçmez ele.

Asýl iman þudur ki, kul, korkarak Allah’tan,
Çok küçük olsa bile, kaçýnýr her günahtan.

Mesela kul hakkýný düþününce bir mümin,
Ayaðýný uzatýp, yatamaz rahat, emin.)

Bir gün de buyurdu ki: (Ýman eden bir insan,
Kendi Yaradanýna eder mi günah, isyan?

Ýmanýn, görünüþü vardýr çok Müslümanda.
Yani hakiki iman, bulunmaz her insanda.

Zira buyuruyor ki Kitabýnda Rabbimiz:
(Ey iman sahipleri, kâmil iman ediniz!)

Yani cenâb-ý Allah buyurur ki mealen:
(Ey hakiki imana eriþmeyenler halen,

Günahtan kaçarak ve çok yaparak ibadet,
Ýman-ý hakikiye kavuþun en nihayet. )

Ýmanýn hakikati, bir sevgidir, bir haldir.
Böyle iman edene, isyan etmek muhaldir.

Çünkü o, içtenlikle inanmýþtýr Rabbine.
Asla isyan edemez Onun emirlerine.)

Bir gün de buyurdu ki: (Kim isterse tam huzur,
Doðru iman, itikat edinmeye mecburdur.

Yani inanan insan, ehl-i sünnet üzere,
Bir iman ve itikat edinmeli ilk kere.

Sonra da, öðrenerek ne ise farz ve haram,
Farzlarý eda edip, günahtan kaçmalý tam.

Çünkü asýl maksat ve gaye de þu dünyada,
Kavuþmaktýr doðru bir iman ve itikada.

Bir insanýn þerefi, zira iman iledir.
Asla mal ve makamda ve mevkide deðildir.

Kuvvetli bir imana kavuþabilmek için,
Çok gayret sarfetmesi lazým gelir kiþinin.

Ahirette, imaný olanlar kurtulacak.
Ehl-i sünnet üzere olmalý bu da ancak.)