Abdülehad Serhendi, âlim ve veli bir zat.
Verirdi insanlara hep öðüt ve nasihat.

Bu zat buyuruyor ki: Hakiki bir Müslüman,
Ýþleyemez bir günah, Allah’tan korkusundan.

Bir gün Hazret-i Ömer, halife iken, yine,
Hücuma geçmiþ idi bir düþman kalesine.

Lakin kale düþmedi, günler geçti aradan.
Topladý huzuruna askerini o zaman.

Buyurdu ki: (Bu küffâr, dayanamaz bu kadar.
Öyleyse aramýzda bir günah iþleyen var.

Zira þimdiye kadar düþmeliydi bu kale.
Kim günah iþliyorsa, son versin o bu hale.)

Sahabe çok üzülüp, aðladý cümlesi hep.
Dediler ki: (Acaba ne oldu buna sebep?)

O sýrada, erlerden biri öne çýkarak,
Halini, halifeye arz etti aðlayarak.

Dedi ki: (Teheccüde kalktýðýmda bu gece,
Misvaksýz abdest alýp, namaz kýldým öylece.

Ben, misvak sünnetine edemedim riayet.
Sebep bu olabilir, ne olur beni affet.)

Buyurdu ki: (Evladým, tövbe eyle Allah’a.
Terk etme bu sünneti bundan sonra bir daha.)

Bir gün de buyurdu ki: (Hakiki bir Müslüman,
Asla Rabbine karþý edemez günah, isyan.

Çünkü o, ahireti düþünür gece gündüz.
Dinin sýnýrlarýný edemez hiç tecavüz.

Siz de, haram önünde kapayýn gözünüzü.
Yoksa kabul etmezler mahþerde özrünüzü.

Harama, bile bile bakan bir Müslümanýn,
Gözüne, kýzgýn kurþun dökülür sonra yarýn.

Yalan ve gýybet dahi, haram ve çirkindir pek.
Bu iki günahtan da þiddetle kaçmak gerek.

Rabbimiz, iki kapak yarattý ki gözlerde,
Acele kapýyalým haram olan yerlerde.

Ýki dudak ile de yaptý ki aðza kapak,
Haramdan kaçýnalým yerinde kapatarak.)

Bir gün de buyurdu ki: (Ýmaný olan kiþi,
Nasýl iþleyebilir günah olan bir iþi?

Biri görecek olsa o fiili iþlerken,
Utanýr ve vazgeçer o iþi iþlemekten.

Halbuki Allah her an görüyor kendisini.
Ve biliyor kalbinden neler geçirdiðini.

O, Onu görmese de, görüyor onu Allah.
Bunu bilen bir kiþi, nasýl iþler bir günah?

Ve Allah, kendisine yakýnken ondan daha,
O, nasýl bile bile isyan eder Allah’a?

Yaptýðý her günahý, kaydediyor melekler.
Mahþerde, bunlar ona sorulur birer birer.

Günah iþleyenleri görse idi o þayet,
Sonlarýný düþünür, üzülürdü begayet.)