Abdurrahman-ý Tagi, âlim ve evliya zat.
Bir gün, talebesine, þöyle etti nasihat:
Buyurdu ki: (Siz þöyle edin ki mülahaza:
Cemiyet bir bedendir, fertler de birer a’za.
Birinin ayaðýna, batsa ufak bir diken,
Onun acýsý ile, sýzlanýr bütün beden.
Ýþte, bir cemaatin fertleri de böyledir.
Birisi hasta olsa, hepsi üzüntüdedir.
Bunun için herkese, davranýn güzel, iyi.
Herkesle hoþ geçinip, üzmeyin hiç kimseyi.)
Bir gün de buyurdu ki: (Bu din, ilim dinidir.
Felaha ermek için, bir rehber gereklidir.
Ýslam âlimleridir bu yolda asýl rehber.
Rehberle yola çýkan, yolda çok rahat eder.
Bir gemiye benzer ki, bu Ýslam âlimleri,
Maksada erdirirler gemiye binenleri.
Âlimlere uymamak, akýl kârý deðildir.
Gemi varken, yüzmeyi tercih etmek gibidir.
Biz, Ýmam-ý a'zamýn binmiþiz gemisine.
Ehl-i sünnet denilir, bu geminin ismine.
Her hangi vasýtaya binerse biri eðer,
Onu süren kimseye, uymasý icab eder.)
Baþka bir sohbetinde buyurdu ki: (Ey insan!
Ýki þeyi unutup, hatýrlama hiç bir an.
Allah için yaptýðýn iyi amellerini.
Gayrinin sana olan, kýrýcý hallerini.
Zira sen, bir iyilik yapmýþsan, o bitmiþtir.
Yani onun sevabý, defterine geçmiþtir.
Lakin baþkalarýna, onu her söyledikçe,
Kazandýðýn o sevap, hep azalýr gittikçe.
Ne kadar çok söylersen, o nisbette azalýr.
Sonunda koca sevap, bir nokta gibi kalýr.
Bunun gibi, birinden görürsen bir fenalýk,
Sabredip, sevabýný alýrsan, biter artýk.
Lakin baþkalarýna söylersen bunu dahi,
Aldýðýn bu sevap da, azalýr gayet tabii.
Onu her söyleyiþte, daha fazla azalýr.
Dað kadar bile olsa, bir avuç kadar kalýr.
Ýki þey de vardýr ki, uygun olmaz unutmak.
Bunlardan biri (ölüm), biri de (cenâb-ý Hak).
Nasýl unutulur ki, bu ölüm, yani bu mevt,
Hepimizin baþýna gelecektir akýbet.
Mümin, sever ölümü ve onu hiç unutmaz.
Zira ölüm olmadan, Rabbine kavuþamaz.
Kim ölümü, yirmi kez düþünürse bir günde,
Yatakta ölse dahi, þehiddir öldüðünde.
Nasýl unuturuz ki hem dahi Rabbimizi,
Yaratan ve hayatta durduran Odur bizi.
Biz, Onun kudretiyle ayakta duruyoruz.
O çekse kudretini, bir anda yok oluruz.)
|