Abdurrahman-ý Tagi, çok büyük evliya zat.
Talebeye ders verir, ederdi çok nasihat.

Bir gün de buyurdu ki: Yaptýðýmýz iþleri,
Yazýyor birer birer, hafaza melekleri.

Ve lakin günahýna kim yaparsa istiðfar,
O günahý silinip, boþ kalýr o sayfalar.

Mahþer günü, eline geldiðinde defteri,
Görür ve merak eder o boþ sahifeleri.

Ve bunu, meleklere sual eder hemence.
Der ki: (Bu boþ yerlerde, ne vardý daha önce?)

Derler ki: (Günahlarýn yazýlýydý ve lakin,
Sen istiðfar edince, onlarý sildi Rabbin.

Sen, din kardeþlerinin, örterdin her aybýný.
Allah da örttü senden, senin günahlarýný.)

Buyurdu: (Ýman) ile, insanlar insan olur.
Ýmaný olmayanýn, hayvandan farký yoktur.

Mümin de, (takva) ile bulur deðer ve kýymet.
Çünkü Allah, takva'ya veriyor ehemmiyet.

Ýmaný muhafaza edebilmek için de,
Kiþi, Ýslamiyet’e uymalý her iþinde.

Zira tek gaye için yaratýldý ins ve cin.
O da, yalnýz Allah'a ibadet etmek için.

Ýbadetsiz bir iman, fenersiz mum gibidir.
Zamanla zayýflar ve nihayet sönüverir.

Bir gün de buyurdu ki: Felaha ermek için,
Sevip inanmalýdýr, esasý budur iþin.

Bir genci düþünün ki, bir kýza olmuþ aþýk.
Ona her gittiðinde, giyinir düzgün ve þýk.

Ve düzeltir aynada, kýlýk kýyafetini.
Ki, o kýz, o haliyle beðensin kendisini.

Yani bütün gayesi þudur ki o kimsenin,
O kadýn, kendisini býrakýp terk etmesin.

Bu kadar çok korkar da, kýzý incitmesinden,
Niçin korkmaz, Rabbinin ona gücenmesinden?

Böyle gaflet içinde geçer ise bu ömür,
Bulunur mu mahþerde bir bahane ve özür?

Allah'a inanýr ve severse bir Müslüman,
Rýzasýný almaya, gayret eder her zaman.

Her hangi bir ameli yapacak olsa eðer,
Ýlk aklýna gelen þey: (Acaba Rabbim ne der?)

Ve Rabbinin rýzasý yoksa eðer o iþte,
Vazgeçer, yapmaz onu, (tam iman) budur iþte.

Çünkü çok sevdiðinden Rabbini o Müslüman,
Onu gücendirmeyi, düþünmez hiç bir zaman.

Kardeþlerim öyleyse, bugünden tezi yoktur.
Ýslam’a bel baðlayýp, bulmalý rahat, huzur.

Piþman olmamak için ahirete gidince,
Öðrenmek lazým gelir dinini ince ince.

(Ýlim) de, öðrenilir sýrf (amel) etmek için.
Bir de (ihlas) gerektir, esasý budur iþin.