Ahmet Mekki Efendi, âlim ve veli bir zat,
Kadýköy müftüsüyken, eyledi Hakka vuslat.

Derdi ki: (Ey insanlar, bir seraptýr bu dünya.
Bugün var görünse de, harab olur sonunda.

Ýnsan çok yaþasa da, ölecektir akýbet.
Ölümden, hiç bir insan kurtulamaz ki elbet.

Can vermenin acýsý, öyle çetindir ki hem,
Hiç kalýr ona göre, dünyadaki her elem.

Lakin ahiretteki azaplara nisbetle,
Hiç yok denecek kadar, hafif kalýr gayetle.

Ölüm, insanlar için çok zordur elbette ki.
Gafletle ölenlerin, kötüdür akýbeti.

Nedense kimse bunu düþünmüyor maalesef.
Duymuyor bunun için bir üzüntü ve esef.

Düþünmüþ olsalar da, olmazlar müteessir.
Halbuki bu hakikat, olacak bir gün zahir.

Halbuki bir Müslüman, çekilip bir kenara,
Düþünmesi gerekir ölümü ara ara.

Demeli ki: (Ey nefsim, gaflete dalma sakýn.
Belki sana ecelin, her þeyden daha yakýn.

Eðer düþünüyorsan, çok gencim henüz daha,
Genç iken ölenleri görmez misin acaba?

Sýhhatliyim diyorsan, yine yersiz bu sözün.
Saðlamken ölenleri, görmez mi senin gözün?

Düþünsene, ecdadýn þu anda nerde, hani?
Ayrýldýlar dünyadan, hepsi de hem de ani.

Akranýndan ölenler var iken senden evvel,
Sana gelmeyecek mi sanýyorsun o ecel?

Onlar da senin gibi düþünürlerdi, fakat,
Hiç ummadýk bir anda ettiler hepsi vefat.

Var idi bir çoðunun malý, mülkü, serveti,
Yine de ölüm oldu onlarýn akýbeti.

Senin, o ölenlerden ne farkýn var ki acep,
Ölüm hazýrlýðýný geriye atarsýn hep.

Daha bir müddet önce beraber yaþadýðýn,
Kimseler, vefat edip toprak oldu bir yýðýn.

Sen dahi onlar gibi olacaksýn akýbet.
Hiç ölmeyeceðine, elinde var mý senet?

Ey nefsim, bu gafletten uyan da kendine gel.
Çalýþ, lakin dünyada kurma hiç uzun emel.

Geçen cenazeleri görürsün gözlerinle.
Hatta bizzat kabire koyarsýn ellerinle.

Yine düþünmezsin ki buna raðmen, ne garip,
Ben dahi bunlar gibi olacaðým an karib.

Ey nefsim, artýk uyan, öleceksin sen dahi.
Bir gün bu hakikatler, çýkacaktýr vallahi.

Ve lakin piþmanlýðýn faydasý olmaz asla.
Öyleyse halis kul ol, dön Rabbine ihlasla.)