Ahmet Þeybani diye vardý ki alim bir zat,
Bir gün sevdiklerine þöyle etti nasihat:

Resulullah buyurdu: (Cemaatle kýlýnan,
Namaza, daha fazla sevap verir Yaradan.)

Ve yine buyurdu ki: (Abdest alýp bir kimse,
Camiye, cemaatle namaz kýlmaya gitse,

Allah, her adýmýna verir bir sevap, ecir.
Ve her bir adýmýnda, bir günahý silinir.)

Kimin gönlü olsa hep cami ve cemaatte,
Yükselir makamý ve derecesi Cennette.

Namazlar, cemaatle kýlýnýrsa hep þayet,
Müminler arasýnda artar sevgi, muhabbet.

Birlik ve beraberlik saðlanýr bu sayede.
Sohbet etme fýrsatý bulur hep cemaat de.

Bir derdi, sýkýntýsý olanlar varsa eðer,
Bunlarý öðrenir ve ziyarete giderler.

Cemaat, müminlerin, tek vücut ve tek yürek,
Olduðunun, en güzel örneði olsa gerek.

Ebu Yusüf, halife Harun Reþid devrinde,
Kadý, yani hakimlik yapardý mahkemede.

Bir gün Harun Reþid’in yanýnda otururken,
Gelip davacý oldu bir kimse diðerinden.

Sual etti adama, (Þahidin var mý?) diye.
Meðerse Harun Reþid, vakýfmýþ meseleye.

Dedi ki: (Ben þahidim, eðer kabul edersen.)
Ebu Yusüf dedi ki: (Hayýr, kabul edemem.)

Halife, (Niçin?) diye sorunca da hayretle,
Dedi: (Sen kýlmýyorsun namazý cemaatle.)

Þaþýrdý Harun Reþid, dedi ki: (Ýyi, ama,
Ben, milletin iþiyle uðraþýrým daima.)

Buyurdu: (Yapýlýrken bir yerde Hakk’a taat,
Onun mahluklarýna edilir mi itaat?)

Çok beðendi Halife onun bu cevabýný.
Emretti, sarayda bir mescit yapýlmasýný.

Sonra tayin eyledi bir müezzin ve imam.
Beþ vakit, cemaate eyledi artýk devam.

Bu zat buyuruyor ki: (Amel ve ibadetler,
Ýkidir, biri farzlar, diðeri nafileler.

Farz ibadet yanýnda, nafilenin kýymeti,
O kadar cüz’idir ki, yoktur ehemmiyeti.

Ve bir farzý, vaktinde yapmak da, bu sebepten,
Ýyidir, bin senelik nafile ibadetten.

Ýster nafile namaz, ister zikir ve fikir,
Farz ibadet yanýnda, kýymeti yok gibidir.

Hatta bir farz yaparken, bir edebe riayet,
Diðer nafilelerden üstündür daha elbet.

Yine farz yapýlýrken, sakýnmak bir mekruhtan,
Üstündür, zikir, fikir, hem de murakabadan.

Bunun için bir lira zekat vermek, bu dinde,
Bin lira sadakadan, üstündün Hak indinde.)