Kutbüddin-i Bahtiyar Kaki var ki, velidir.
Nasihatý, gençlere pek çok faidelidir.

Bu zat buyuruyor ki: (Her iyiliðe engel,
Ýnsanýn kendisidir her þeyden daha evvel.

Düþmaný, dýþarýda aramayýn siz sakýn,
Düþman içinizdedir, ondan iyi sakýnýn.

Ýnsanlar bir yolcudur, ayný yere giderler.
Yolcular, birbirine yardým etmelidirler.

Herkese faideli olmaya edin gayret.
O zaman her iþiniz, olur büyük ibadet.

Zira dünya iþini yaparken bir Müslüman,
Beþ vakit namazýný kaçýrmaz hiçbir zaman.

Rabbimiz buyurur ki: (Mal ve çocuklar, sakýn,
Allah’a ibadetten, sizi alýkoymasýn.)

Önceki Müslümanlar, çok titizlerdi bunda.
Camiye koþarlardý, ezan okunduðunda.

Demirciler vardý ki, döverken demirleri,
Ezaný iþitseydi, býrakýrdý dövmeyi.

Çekici havadaysa, vurmazda onu daha.
Yerde ise kaldýrmaz, koþarlardý namaza.

Terziler var idi ki, soktuðunda iðneyi,
Ezaný iþitseydi, çekmezdi onu geri.

Yani ne halde ise, kalýrlardý o halde.
Ýtina ederlerdi namaza fevkalade.

Çünkü bilirlerdi ki, herkese farzdýr namaz.
O vakitte, namazdan daha mühim iþ olmaz.

Ahiret iþlerine verince böyle kýymet,
Allah dahi onlara verirdi çok bereket.

Halbuki ehemmiyet vermeselerdi dine,
Kazançlarý, daha çok olmazdý elbet yine.

Üstelik, Allah’a da olurlardý isyankâr.
Çok kazansalardý da, neye yarar öyle kâr?)

Derdi ki: (Namaz kýlmak ve her türlü ibadet,
Tabiatý icabý, zor gelir nefse gayet.

Ýþte bu yüzdendir ki, bazý din büyükleri,
Nefisle uðraþmakta, gitmiþlerdi ileri.

Sahabe-i kiramdan, Abdullah ibni Ömer,
Bir vakit cemaate yetiþmeseydi eðer,

Bir gece, uyumadan, yapardý hep ibadet.
Zira o, kendisine etmiþti böyle âdet.

Yine ayný þekilde hazret-i Ömer dahi,
Bir gün yetiþemeyip, kaçýrdý cemaati.

Yüzbin dirhem kýymette malýný, o bu kere,
O gün tasadduk edip, daðýttý fakirlere.

Sahabeden biri de, bir gün, bila ihtiyar,
Bir akþam namazýný geciktirdi bir miktar.

Öyle çok üzüldü ki buna o mübarek zat,
Ýki kölesi vardý, onlarý etti azad.

Bunlar, binlercesinden, bir iki nümunedir.
Zira ufacýk bir su, deryayý haber verir.)