Ahmed Said Faruki, âlim ve veli bir zat.
Tesirli sözleriyle ederdi çok nasihat.

Derdi: (Bir Müslüman ki, gelmiþtir kýrk yaþýna.
Gitmiþ gücü kuvveti ve ak düþmüþ saçýna,

Hatta hacca da gidip, Kâbe’yi etmiþ tavaf.
Buna raðmen gafletten uyanmazsa, ne tuhaf.

O, hâlâ oyun ile geçirirse ömrünü,
Ve hiç düþünmez ise ecel ve ölümünü,

Ne kadar þaþýlacak bir haldedir o insan.
Eceli yaklaþmýþ da, o hâlâ eder isyan.

Ey insanlar günahla ve dünya sevgisiyle,
Kararýr, hastalanýr kalbler ziyadesiyle.

Tedavi etmek için böyle hasta kalbleri,
Terk etmek lazým gelir günah olan iþleri.)

Öyle sakýnýrdý ki bu zat haram iþlerden,
Hatta pek çok mubahý terk ederdi bu yüzden.

Rabbinin rýzasýný düþünürdü her iþte.
Derdi ki: (Ya ilahi, yakma bizi ateþte.)

Günahlarýnýz için, bir tövbe ederseniz,
Ýbadetlerinize bin tövbe eyleyiniz.

Havada uçtuðunu görseniz bir kimsenin,
Bu, onun kemalini gösterir zannetmeyin.

Öðrenmek isterseniz onun asýl halini,
Bakýn ki, günahlardan tam çekmiþ mi elini?)

Bir gün de buyurdu ki: (Ey gafil olan insan!
Hep günah iþlemekle ömrünü ettin ziyan.

Daha ne güne kadar bu gaflet sürecek hep?
Ölüm hiç hatýrýna gelmez mi senin acep?

Haramdan mal yýðmakla geçirdin bir ömrünü.
Hiç düþünmüyor musun peki sen ölümünü?

Elbette herkes gibi ölürsün sen de yarýn.
Kabir suallerine hazýr mý cevaplarýn?

Eðer ki atýlýrsan Cehennemin içine,
Bir an dayanamazsýn en hafif ateþine.)

Bir gün de buyurdu ki: (Kardeþlerim muhakkak,
Bizim her halimizi görüyor cenâb-ý Hak.

Onun için edep ve hayâ edip Allah’tan,
Kaçalým titizlikle her günah ve haramdan.

Herhangi bir günahý iþlemek isteyince,
Allah görüyor deyip, vazgeçiniz hemence.

Ýbadet ederken de, O görüyor diyerek,
En güzel bir þekilde yapýn tam öðrenerek.

Ve bir iþi yaparken, deyin ki içinizden:
Acaba razý mýdýr Allah bu iþimizden?

Bilin ki, sizi her an görüyor Hak teâlâ.
O beðenir mi diye düþünün ilk evvela.

Allahü teâlâdan titreyerek her saat,
Günahta, nefsinize vermeyin aman, fýrsat.)