Ebu Said-i Harraz, büyük Ýslam âlimi.
Ýlmi ile, Ýslam’a hizmet etti daimi.

Kendisinden nasihat isteyen bir kimseye,
Buyurdu: (Çok konuþmak, zarar verir herkese.

Zira her gün kiramen katibin melekleri,
Yazar konuþtuðumuz bütün kelimeleri.

Eðer azab ederse birine cenâb-ý Hak,
O kiþi, o azaba müstehaktýr muhakkak.)

Ahiret derdi ile dertlenmiþti velhasýl.
Hep ölüm ötesini düþünürdü o asýl.

Derdi ki: (Ahireti görsem de þu anýmda,
Bir ziyadelik olmaz þimdiki imanýmda.)

Devamlý aðlamaktan, uyumazdý çok gece.
Ölüm ve ahireti düþünürdü sadece.

Aðlamakla geçince çok gece uyumadan,
Bu uykusuzluðunu sordular bir gün ondan.

Dedi ki: (Cehennemin þiddetli harareti,
Uykumu kaçýrmýþtýr, budur bunun hikmeti.

Bu dehþetli sýcaklýk var iken Cehennemde,
Rahat uyuyanlara þaþarým þimdi ben de.)

Bir cenaze görseydi, geçerdi kendisinden.
Ahiret hallerini düþünürdü içinden.

(Güç mü alýr, kolay mý melekül mevt ruhumu?
Girdiðimde, mezarým sýkar mý vücudumu?

Sual meleklerine nasýl cevap veririm?
Saðýmdan mý verilir, solumdan mý defterim?)

Hep bunlarý düþünüp, geçerdi kendisinden.
Aðlayýp yaþ akardý her iki gözlerinden.

Bir komþusu var idi evinin tam yanýnda.
O der ki: (Her gün akþam, ben eve vardýðýmda,

Aðlama seslerini iþitirdim komþunun.
Hep merak ederdim ki: Ne derdi var ki onun?

Sabah uyandýðýmda, bakardým yine aðlar.
Evinden sordurdum ki: (Komþunun ne derdi var?)

Dediler ki: Bizim bey, ölümü düþünür hep.
Akþam der ki: (Sabaha çýkar mýyým ben acep?)

Sabah da olduðunda, bunu düþünür yine.
Der ki: (Ben çýkar mýyým bugün akþam vaktine?)