Abdülaziz Dirini, halis Allah adamý.
Sohbeti, giderirdi, kalbden tasa ve gamý.

Bu zat buyuruyor ki: (Ýmaný olan kiþi,
Nasýl iþleyebilir günah olan bir iþi?

Biri görecek olsa o fiili iþlerken,
Hayâ edip, vazgeçer o iþi iþlemekten.

Halbuki Allah her an, görüyor kendisini.
Hem biliyor kalbinden neler geçirdiðini.

O, Onu görmese de, görüyor onu Allah.
Bunu bilen bir mümin, nasýl iþler bir günah?

Ve Allah, kendisine yakýnken ondan daha,
O, nasýl bile bile isyan eder Allah’a?)

Bir gün de buyurdu ki: (En büyük nimet, iman.
Ýmaný olmayanýn, farký yoktur hayvandan.

Ýmaný muhafaza edebilmek için de,
Ýslam’a uymalýdýr mutlaka her iþinde.

Zira tek gaye ile yaratýldý ins ve cin.
O da, yalnýz Allah’a ibadet etmek için.

Ýbadetsiz iman da, fenersiz mum gibidir.
Zamanla zayýflar ve sonunda sönebilir.)

Yine sevdiklerine buyurdu ki bir zaman:
(Beþ þeyin kýymetini bilmeli her Müslüman.

Bunlardan birincisi þudur ki: Bir insanýn,
Doðru iman sahibi olmasýdýr bihakkýn.

Çünkü iman olmadan, girilemez Cennete.
Ýnsaný, bu götürür ebedi saadete.

Ýkincisi þudur ki, bu iman ve itikat,
Ehl-i sünnet üzere olmalýdýr, bu da þart.

Yetmiþüç fýrka var ki, bunlardan biri haktýr.
Diðer yetmiþ ikisi, azaba müstehaktýr.)

Bir gün de buyurdu ki: (Mümini çekiþtirmek,
Allah’ýn men ettiði iþtir ki, çirkindir pek.

Kaldý ki o büyükler, yazdý ki kitaplarda:
(Bir müminin, ismini görsen eðer duvarda,

O müminin ismine saygý, hürmet yönünden,
Önünü ilikleyip, geç o duvar önünden.)

Neden? Çünkü orada, Allah’a iman etmiþ,
Bir müminin ismi var, iþte budur asýl iþ.

Bir insan ki, doðru bir itikat edinmiþtir,
O, hürmet edilmeye, en layýk bir kiþidir.)