Muhammed Sadýk var ki, alim ve evliyadýr.
Ýmam-ý Rabbaninin hem de evladýndandýr.

Bu zat buyuruyor ki: (Çok acizdir þu insan.
Buna raðmen Allah’a, o eder en çok isyan.

Öyle zelil olur ki o bu isyanlarýyle,
Ondan nefret ederler hatta þeytanlar bile.

Hayret ki, Rabbi ona ettikçe bol bol ihsan,
O, bunlara karþýlýk eder hep günah, isyan.

Halbuki olmasaydý Rabbin ona ihsaný,
Kim koruyabilirdi her þerden o insaný?

Kendisini yaratan, her an varlýkta tutan,
Odur hem kendisini koruyan her korkudan.

Beþikten tâ mezara, rýzkýný verir de hep,
O, yine Sahibine isyan eder ruz-ü þeb.

Lakin tövbe edip de, ibadet etse eðer,
Öyle aziz olur ki, gýbta eder melekler.

Kardeþlerim, þudur ki akýlsýz, ahmak insan,
Kendi Yaradanýna eder hep günah, isyan.

Buna raðmen görmeyip, kendi günahlarýný,
Araþtýrýr daima baþkasýnýn aybýný.)

Allah adamlarýndan olan bu evliya zat,
Genç bir talebesine þöyle etti nasihat:

(Ey oðlum, nasihatim þudur ki sana þu an:
Allah korkusu ile yaþýyasýn her zaman.

Çünkü her iyiliðin ve her hayrýn kaynaðý,
Allah korkusu ile yaþamaktýr devamlý.

Onun emrine uyup, sakýn ki haramlardan,
Sana, muvaffakýyet nasib etsin Yaradan.

Seni, nerede olsan, Allah görür elbette.
Öyleyse hiç bulunma günah bir harekette.

Kimin zerre miktarý kalbinde varsa iman,
Kurtulur ahirette Cehennem azabýndan.

O gün kâfirler ise, güruh güruh, peþ peþe,
Yüz üstü sürüklenip, atýlýrlar ateþe.

Kan gelinceye kadar onlar iki gözünden,
Aðlayýp yaþ dökerler küfürleri yüzünden.

(Vay halimize!) deyip, ederler feryat, figan.
Lakin bu feryatlarýn faydasý olmaz o an.

Kalblerin titrediði çok korkunç yerdir o yer.
Geçmez o gün katiyen özür ve bahaneler.

Allah’ýn huzurunda, o gün bütün ins ve cin,
Amel defterleriyle toplanýr hesab için.

Kim Allah’tan korkmayýp, yapmýþsa günah, isyan,
Öyle piþman olur ki, anlatamaz hiç lisan.

O gün cümle insanlar, korku, endiþededir.
Anne kaçar evlattan, herkes can derdindedir.

Günah aðýr basarsa, olur büyük piþmanlýk.
Lakin olan olmuþtur, çaresi yoktur artýk.)