Abdurrahman-ý Tagi, büyük bir veli idi.
Sohbeti, dinleyene pek çok faideliydi.

Bir gün de buyurdu ki: (Sakýn þu üç kimsenin,
Hakkýna riayette, gevþeklik göstermeyin.

Birisi, (anne-baba) hakkýdýr ki evvela,
Üf bile söylemeye izin yoktur onlara.

Þöyle ki, genç bir kiþi vardý ki sahabeden,
Annesinin kalbini kýrmýþtý bir sebepten.

O günlerde bu kiþi, geldi ölüm haline.
Gitti tanýdýklarý hemen ziyaretine.

Ve lakin gördüler ki, tutulmuþ dili hepten.
Hiç (Allah) diyemiyor lisaný bu sebepten.

Eshaba, çok üzüntü geldi bundan husule.
Gelip bu vaziyeti, arz ettiler Resule.

Buyurdu: (Annesini çaðýrýn bana onun!)
Söylediler, acele huzura geldi kadýn.

Buyurdu ki: (Ey hatun, halin nasýl oðlunla?)
Dedi: (Ya Resulallah, hiç aram yok onunla.

Hanýmýný kollayýp, üzmektedir beni hep.
Ben, hiç razý deðilim oðlumdan bundan sebep.)

Buyurdu ki: (Oðluna baðýþla ki rýzaný,
Tutuk dili açýlýp, Allah desin lisaný.)

Dedi: (Ya Resulallah, çok kýrgýným ona ben.
Þimdi peki desem de, yapamam bunu kalben.)

O Server buyurdu ki eshaba bu sefer de:
(Çokça odun toplayýp, ateþ yakýn þu yerde.)

O zaman kadýncaðýz, merak etti bu iþi.
Dedi ki: (Ne sebepten emrettiniz ateþi?)

Buyurdu ki: (Oðlunu atacaðýz içine.
Nasýlsa layýk oldu Cehennem ateþine.)

Bunu duyup, Resule yalvardý ki o kadýn:
(Ben razýyým oðlumdan, yakmayýn onu sakýn!)

Üç hak’tan ikincisi, (hoca, üstad) hakkýdýr.
Bunlarýn, ebeveynden daha çok hakký vardýr.

Anne-baba, çocuðun dünyaya gelmesine,
Sebeptirler, beslenip hem de büyümesine.

Lakin hoca ve üstad, öðreterek dinini,
Kazandýrýr insana, sonsuz saadetini.

Ve eðer anne-baba, yaparsa hem hocalýk,
Onlarda, bu iki hak birleþmiþ olur artýk.

Böyle anne-babanýn, hakký olur iki kat.
Çünkü hem ebeveyndir, hem de hoca ve üstad.

Bir kimse daha var ki, bizlere hakký geçen,
O dahi, rýzkýmýza sebep olan (iþveren).

Her insanýn rýzkýný, Rabbimiz verse de hep,
Lakin iþverenleri, kýlmýþtýr buna sebep.

Onun da hukukuna riayet etmelidir.
Zira kul hakký olup, ödemesi çetindir.

Büyükler buyurdu ki: (Ýnsana þükretmeyen,
Allahü teâlâya þükredemez katiyen.)