Alaaddin Halveti, âlim ve veli bir zat.
Gece gün insanlara ederdi hep nasihat.

Bir gün, cemaatine dedi: (Bugün insanlar,
Hayal olan þeylerin ardýnda koþuyorlar.

Zira dünya, hayaldir, ahirettir hakikat.
Ahirete nazaran, sanki rüya bu hayat.

Mesela dünyadaki deniz, dað ve nehirler,
Hayalden ibarettir, hakiki deðildirler.

Velhasýl her neyi ki, görürsünüz bu yerde,
Hepsinin, asýllarý mevcuttur ahirette.)

Bir gün de buyurdu ki: (Herkes için, muhakkak,
Bir Ýslam âlimine lazýmdýr tâbi olmak.

Zira ehemmiyetsiz bir dünya iþi bile,
Kolay halledilmiyor, bilmeyen bir kiþiyle.

Eðer mevki sahibi olan bir adamýnýz,
Olmazsa, kolaylýkla hallolmaz o davanýz.

Basit dünya iþini halletmek için bile,
Bir adama ihtiyaç duyulursa, haliyle,

Sonsuz azap çekmenin mevzu bahis olduðu,
Ahiret iþlerinde, çok daha mühimdir bu.

Bir sahrada, yolunu kaybeden bir kimseye,
Biri yol gösterince, nasýl çok sevinirse,

Ahiret yolunda da, bir Allah adamýna,
Rastlayan, çok sevinip, tam tâbi olur ona.

Öyle fazla sever ki bu Allah adamýný,
Ondan izin almadan, atmaz tek adýmýný.

Nitekim üstadýna muhabbeti çok olan,
Talebenin birine, sormuþlar ki bir zaman:

(Evladým söyle bize, Ýmam-ý a'zamý mý,
Çok seviyorsun, yoksa, kendi üstadýný mý?)

Bu sual karþýsýnda, hiç tereddüt etmeden,
(Üstadýmý daha çok severim) demiþ hemen.

Bu cevap, garibine gitmiþ soran kiþinin.
Demiþ ki: (Nasýl olur, hikmeti ne bu iþin?)

Arz etmiþ ki: (Büyüktür evet, Ýmam-ý a'zam.
Onun büyüklüðünü, almaz benim havsalam.

Onun kitaplarýný, yýllardýr okuyordum.
Lakin cahilliðimden, bir þey anlamýyordum.

Ne zaman ki tanýdým çok kýymetli hocamý.
Ancak anlayabildim, ben Ýmam-ý a'zamý.

Tanýmýþ olmasaydým, üstadýmý ben eðer,
Ýmam-ý a'zamdan da olacaktým bi-haber.

Ben, hocamý görmeden, hiçbir þey bilmiyordum.
Ebedi felakete, ateþe gidiyordum.

O, kolumdan tutarak, o çirkefin içinden,
Çekip, kurtardý beni Cehennem ateþinden.

Kendi insanlýðýmý öðretti bana hocam.
Onun sayesindedir, þimdi ne biliyorsam.

O gösterdiði için bana Cennet yolunu,
Hiç elimde olmadan, çok severim ben onu.)