Ahmet Mekki Efendi, evliya bir zat idi.
Ýþi hep insanlara öðüt nasihat idi.

Bir gün, sevdiklerine buyurdu ki: (Müminler,
Birbirlerine saygý ve hürmet gösterirler.

Gerek dünya iþinde, gerekse din yolunda,
Sýkýntýda görünce, kurtarýrlar anýnda.

Ramazan-ý þerife ve oruç tutanlara,
Camilere, ezana ve namaz kýlanlara,

Yani Allah yolunda yürüyorsa kim eðer,
Onlara, saygý hürmet ve sevgi gösterirler.

Hem Kur’an-ý kerimi iþittikleri zaman,
Saygý ile dinlerler onu ses çýkarmadan.

Kur’aný, her kitabýn üzerine koyarlar.
Ve onun üzerinde, bir þey bulundurmazlar.

Onu, asla çalgý ve içki âlemlerinde,
Okumazlar oyun ve eðlence yerlerinde.

Uygunsuz okunurken iþitirlerse eðer,
Onu susturmak için, önce ikaz ederler.

Susturamazlar ise, onu dinlemeyerek,
Hemen uzaklaþýrlar o yeri terk ederek.

Kur’an yazýlý olan sayfa ve satýrlarý,
Hatta bütün mübarek isim ve yazýlarý,

Yere düþmüþ görünce, kalbleri sýzlayarak,
Onlarý, o yerlerden kaldýrýrlar muhakkak.

Kul ve hayvan hakkýna, hiç taarruz etmezler.
Kimsenin malýna ve ýrzýna göz dikmezler.

Hatta kâfir ve turist olsa da, yine aynen,
Mal, can ve ýrzlarýna saldýrmazlar katiyen.

Kul ve Hak borçlarýný, zamanýnda öderler.
Kanun ve nizamlara, tam riayet ederler.

Güzel ahlaký ile yaþýyarak Ýslam’ýn,
Sevgi ve saygýsýný toplarlar her insanýn.

Ama buna mukabil, Müslüman olmayanlar,
Bu saydýklarýmýzýn, tam aksini yaparlar.

Kur’an-ý kerimi ve mevlid-i þerifleri,
Yine bütün mübarek yazý ve isimleri,

Hürmetten ve kýymetten düþürebilmek için,
Bulmaya çalýþýrlar uygun fýrsat ve zemin.

Bunlarý, dinimizin men ettiði yerlerde,
Okur ve okuturlar uygunsuz þekillerde.

Temsil, mizah, komedi ve karikatürlerde,
Radyo ve televizyon, veyahutta filmlerde,

Temiz Müslümanlarla ve Ýslam’la, durmadan,
Alay, yani istihza ederler utanmadan.

Buralarda, Ýslam’ý temsil etmek üzere,
Pis, gülünç birisini göstererek çok kere.

Hayâsýzca, Ýslam’a hep iftira atarlar.
Onu, nefrete þayan olarak tanýtýrlar.

Müslümanlar, bunlara hiç aldanmamalýdýr.
Bu babta, dikkatli ve uyanýk olmalýdýr.)