Celaleddin Tebrizi, büyük âlim, evliya.
Onun hizmetleriyle din ilmi oldu ihya.

Biri ona sordu ki: (Evliya nasýl olur?
Evliya kimselerde, ne özellik bulunur?)

Buyurdu ki: (Evliya denir ki þu kimseye,
Doludur kalbi onun, sýrf Allah sevgisiyle.

Yani Onu çok seven, sýrf Onun için yanan,
Bir kalbi olan kiþi, evliyadýr her zaman.

Ýmam-ý Rabbani de, eseri Mektubat’ta,
Bu mevzu üzerinde buyuruyor ki hatta:

(Böyle kalbin sahibi, düþünse de bin sene,
Asla gelmez kalbine, Allah'tan gayri nesne.)

Buna kavuþmak için, pek çok çalýþmalýdýr.
Ve acele etmeyip, ümitli olmalýdýr.

Bir gün gelir, elbette nasib olur bu devlet.
Her bir þeyi, bir anda verebilir O elbet.

Ya henüz hayattayken, ya verirken ruhunu,
Yahut öldükten sonra, ihsan eder O bunu.

Ne zaman ihsan eder, Onun bileceði iþ.
Köle, Efendisiyle eder mi alýþveriþ?

Kula düþen, ihlasla yapmaktýr kulluðunu.
O verir veya vermez, düþünmez asla bunu.

Çünkü vermesi midir bize hayýrlý olan?
Yoksa vermemesi mi, haberimiz yok bundan.

Belki de þýmarýrýz o nimet verilince.
Allah'ýn yaptýðýnda, hikmetler vardýr nice.

Nitekim ilk asýrda Salebe diye bir zat,
Bir gün, Resulullaha ederek müracaat,

Dedi: (Ya Resulallah, usandým fakirlikten.
Dua et, malým artsýn, çok zengin olayým ben.)

Buyurdu ki: (Sen benden, böyle þey etme talep.
Hayýrlýsý ne ise, onu arzu eyle hep.)

O, ýsrarla dedi ki: (Hayýr, bana dua et.
Býktým bu fakirlikten, zengin olayým gayet.)

Resule (Hayýr!) demek, küfürdür ki esasen,
O, sahabi olmayýp, bir münafýktý zaten.

Resulullah, sözünü üç kere etti tekrar.
O, yine bu talepte inatla etti ýsrar.

Son defa buyurdu ki: (Ben size Peygamberim.
Eðer dua edersem, yaratýr hemen Rabbim.

Lakin olabilir ki, sýkýntý çekersin sen.
Hayýrlýsýný iste bu hususta istersen.

Çünkü mal, bazen iyi, bazen iyi deðildir.
Hayýrlý olmasýný istemek en iyidir.)

O çok ýsrar edince, Resulullah nihayet,
Ona dua buyurdu, zengin oldu begayet.

Lakin bir sene sonra, o Server, bu kimseye,
Memurunu gönderdi, (Git, zekat iste) diye.

O, zekatý vermeyip, hem de hayâ etmeden,
Dedi: (Sizin için mi, kazandým bu malý ben?)

Böyle deyip, büsbütün yýktý ahiretini.
Ateþe atýverdi ebediyen kendini.