Ata bin Meysere ki, kendisi tabiinden.
O zamanýn tanýnmýþ hadis âlimlerinden.

Bu zat buyuruyor ki: (Mümin, güler yüzlüdür.
Zira mümin olmanýn simgesi güler yüzdür.

Münafýklýðýn ise þöyledir ki eseri:
Somurtkan, asýk surat olur onlar ekseri.)

Bir gün, ona gelerek, sordular: (Efendim siz,
Acaba sebep ne ki, daima gülersiniz?)

Buyurdu: (Ben ölümü fazla düþündüðümden,
Rahatlar, neþelenir, hep gülerim bu yüzden.)

Ters gelmiþ olacak ki bu cevabý hepsine,
Dediler ki: (Gülmenin, ölümle ilgisi ne?)

Buyurdu: (Herkes için ölüm vardýr muhakkak.
Bu sonsuz yolculuða lazýmdýr hazýr olmak.

Çünkü ecel, ekseri ani gelir, yakalar.
Rahat ve sevinçlidir hazýrlýklý olanlar.

Ölüme hazýrlýðý yok ise birinin de,
Bir telaþa kapýlýr eceli geldiðinde.

Bu dünya, bir konaktýr, bizler ise yolcuyuz.
Dünyada bugün varsak, belki de yarýn yokuz.

Kim ölüme hazýrsa gece ve gündüzünde,
Tebessüm eksik olmaz o kimsenin yüzünde.)

Hep derdi ki: (Ey insan, öyle ol ki bu günde,
Hiç mahcup olmayasýn yarýn Mizan önünde.

Bugün sen, bir yolcusun, al yanýna çok azýk.
Yoksa piþman olursun, kendine etme yazýk.

Huzuru ilahide, mahþer günü ins ve cin,
Amel defterleriyle toplanýr hesap için.

Kalblerin titrediði korkunç bir yerdir mahþer.
Mizan terazisinde tartýlýr hayýr ve þer.

Þimdiden o gün için amel etmeyen insan,
Öyle piþman olur ki, anlatamaz hiç lisan.

Ömür çok az, iþ mühim, hem çok zordur o hesap.
Günahý çoðaltma ki, çetindir zira azap.

Malýn, mülkün, makamýn olsa da bugün fazla,
Lakin mahþer yerinde bakmazlar buna asla.

Çünkü malýn, paranýn, o gün olmaz deðeri.
Görür herkes karþýlýk, ne ise amelleri.

Ey insan bilmiþ ol ki, sen baþýboþ deðilsin.
O gün her amel için, bir bir hesap verirsin.

Her ne iþ iþledinse bir ömür müddetince,
Hep amel defterine yazýldý ince ince.

Mizanda tartýlacak iþbu amellerin hep.
Günah aðýr basarsa, ne olur halin acep?

Hem o gün bulamazsýn kaçacak bir yer dahi.
Sen bunlarýn hepsini göreceksin vallahi.)