Ali Galib-i Vasfi, buyurdu ki: (Ey insan!
Rabbin feyiz nimeti, geliyor sana her an.

Dinli dinsiz herkese, bilcümle mahlukata,
Geliyor bu feyizler, bilmese de o hatta.

Zira her hücremizi, O çalýþtýrmaktadýr.
Ýbadetin özü de Onu unutmamaktýr.

Eskiden Müslümanlar, günahtan korkuyordu.
Haram iþlememeðe çok dikkat ediyordu.

Þimdi ise, her yerde (Küfür) tehlikesi var.
Haramlar, hüner gibi iþleniyor aþikâr.

Halbuki bir harama (Ne güzel!) derse insan,
Mâzallah kâfir olur böyle söylediði an.

Bir Allah adamýna kavuþup, onu sevmek,
Çok büyük bir nimettir, herkese verilmez pek.)

Baþka bir gün, methini yaptýlar bir kiþinin.
Buyurdu ki: (Kalbinde ne vardýr ölüm için?)

Dediler ki: (Ölümden, bahsetmez hiç o kimse.)
Buyurdu: (Ýyi adam deðildir öyle ise.)

Bir gün, Resulullaha sordu biri ensardan:
(En akýllý kimlerdir acaba insanlardan?)

Buyurdu ki: (Ölümü, en çok yâd edenlerdir.
Ve hazýrlýk yapmakta, acele edenlerdir.)

Bir veli buyurdu ki: (Kalbim sýkýldýðýnda,
Ölümü hatýrlayýp, rahatlarým anýnda.)

Ömer bin Abdülaziz, toplayýp âlimleri,
Ölüm ve ahiretten bahsederdi ekseri.

O kadar aðlardý ki sonra da kederinden,
Cenaze çýkmýþ gibi olurdu evlerinden.

Hasan-ý Basri dahi, otursaydý bir yere,
Ölüm ve ahiretten bahsederdi ilk kere.

Hazret-i Aiþe’ye sual etti bir haným.
Dedi ki: (Kalbim katý, acaba ne yapayým?)

(Ölümü çok hatýrla, yumuþar) dedi ona.
Dediði gibi yapýp, kavuþtu muradýna.

Rebi bin Heysem dahi, bir mezar kazdý evde.
Çoðu vakitlerini geçirirdi o yerde.

Derdi ki: (Az bir zaman, unutsam ölümü ben,
Kalbimin karardýðý, belli olur halimden.)

Ömer bin Abdülaziz buyurdu ki bir zata:
(Ölümü düþünürsen, kavuþursun rahata.)

Resulullah, gördü ki bir grup insanlarý,
Yüksek sesle gülerek geçiyor zamanlarý.

Yaklaþýp buyurdu ki: (Siz, bu toplantýnýzda,
Lezzetleri yýkaný hatýrlayýn biraz da.)

(O nedir ki?) deyince, buyurdu ki: (Ölüm’dür.
O, bütün lezzetleri temelinden götürür.)

Allahü teâlâdan korkarak, her bir iþte,
Ýslam’a uyulursa, üstünlük budur iþte.)