Ýslam âlimlerinden, Abdurrahman Efendi,
Allah’ýn kullarýna hep nasihat ederdi.

Bir gün de buyurdu ki: (Bir Allah adamýna,
Rastlarsanýz, her iþi danýþýn, sorun ona.

Yanýlýr ekseriya çünkü sizin aklýnýz.
Sonu piþmanlýk olur, sormadan yaparsanýz.

Halbuki (akl-ý selim) sahibidir veliler.
Onlar, kalb gözü ile bakýp karar verirler.

Piþman olacak bir iþ, yapmazlar onlar asla.
Hep Ýslam’a muvafýk iþ yaparlar ihlasla.

Avamýnsa aklýna, (akl-ý meaþ) denilir.
Bunlar, çok iþlerinde, hep yanlýþ karar verir.

Her ne yapsa, sonunda olur piþman ve üzgün.
Bugün yaptýðý iþi, beðenmez ertesi gün.

Öðleden önce baþka, sonra baþka düþünür.
Çünkü aklý esirdir, deðildir serbest ve hür.

Para pul, mevki makam, dünya hýrsý ve þehvet,
Aklý esir almýþtýr, deðildir hür ve serbest.

Lakin avamdan biri, aklýný býrakarak,
Bir Allah adamýna uyarsa tam olarak,

Onun dahi her iþi, olur iyi ve makbul.
Hak teâlâ indinde, o da olur halis kul.

Lakin aklýný atýp, birine tâbi olmak,
Herkesin yapacaðý iþ deðildir muhakkak.

Yani kolay olmayýp, çok çetindir bilakis.
Zira (ben de bilirim) demektedir hep nefis.

Üstada tam uymaya, denir ki teslimiyet,
Böyle tâbi olana, çok gelir feyiz, himmet.

Üstadýný býrakýp, uyarsa kendisine,
Himmetten mahrum olup, iþi gider tersine.

Ýmam-ý Rabbani’nin talebesinden bir zat,
Üstadýna gelerek, dedi ki ona bizzat:

(Falan beldeye gidip, yerleþmek istiyorum.
Bir medrese açarak, ders vereyim diyorum.)

O, kendi arzusunu arz edince böylece,
Üstadý, (Sen bilirsin!) buyurdular sadece.

O gidip, o beldede bekledi tam bir sene.
Ve lakin tek bir kiþi gelmedi kendisine.

Hatasýný anlayýp, gelerek tekrar geri,
Bu sefer ona sordu, gideceði o yeri.

Dedi: (Aklýma uydum, lütfen af buyurunuz.
Ne tarafa gitmemi emir buyurursunuz?)

Üstadý buyurdu ki: (Yine git ayný yere!)
Üstadýnýn emriyle gidiverdi bu kere.

Lakin öyle oldu ki, ordaki medreseler,
Onun geliþi ile kapandý birer birer.

Zira herkes, her yerden, demeyip uzak yakýn,
Hep onun sohbetine koþtular akýn akýn.

Zira emir ileydi bu seferki geliþi.
Elbet öyle gelenin, böyle olur her iþi.

Çünkü üstad himmeti kuvvet verir kiþiye.
O himmet kesilirse, yaramaz hiç bir iþe.)