Celaleddin-i Hindi, âlim ve veli bir zat.
Bir gün, sevdiklerine, þöyle etti nasihat:

Namaz kýlmak, en büyük ibadettir bu dinde.
Ecri dahi en çoktur Hak teâlâ indinde.

Kulun, Hak teâlâya en yakýn olduðu an,
Yine namaz kýldýðý vakitlerdir her zaman.

Günahlarý örten ve temizleyen de yine,
Ýhlas ile kýldýðý namazlardýr mümine.

Namaz, dinin direði, müminin miracýdýr.
Namaz, Müslümanlýkla kâfirliði ayýrýr.

Haným evliyalardan Rabia-yý Adviyye,
Geçirirdi vaktini çoðu kez namaz ile.

Kefenini, seccade olarak kullanýrdý.
Her gece, tam bin rekat her gün namaz kýlardý.

Tekbiri getirip de, namaza durduðunda,
Hiçbir þeyden haberi olmuyordu o anda.

Bir gün namaz kýlarken, kamýþ girdi gözüne.
Selam verene kadar fark etmedi hiç yine.

Namazý bitirince, hissetti onu ancak.
Güçlükle çýkardýlar bir hayli uðraþarak.

Yine böyle bir gece, namaz kýldý evinde.
Sonra uyuyakaldý hasýrýn üzerinde.

O esnada içeri bir hýrsýz girdi, ancak,
Aradý, hiçbir nesne bulamadý çalacak.

Hazret-i Rabia’nýn vardý ki bir örtüsü,
Tam çýkacaðý zaman, takýldý ona gözü.

Bari boþ çýkmayayým diyerek aldý onu.
Ve lakin bulamadý evin çýkýþ yolunu.

Geri dönüp býraktý o örtüyü yerine.
Tam kapýdan çýkarken, geriye döndü yine.

Býraktýðý örtüyü, tekrar eline aldý.
Lakin yine þaþýrýp, kapýyý bulamadý.

Dönüp koydu örtüyü, yolu buldu hemence.
Bu hal, tam yirmi kere vaki oldu o gece.

Son defa o örtüyü eline aldýðýnda,
Gaibten kendisine geldi þöyle bir nida:

(Ey kiþi hiç yorulma, çek örtüden elini!
Zira o, Allah’ýna ýsmarladý kendini.

Ona az yaklaþmaya, gücü yokken þeytanýn,
Senin gücün yeter mi, uðraþma daha sakýn.

Alamazsýn sen onu, kendini yorma fazla.
O uyuyor ise de, uyumaz Rabbi asla.)

Bunu duyup korktu ve çýktý evin içinden.
Tövbe edip, vazgeçti bu hýrsýzlýk iþinden.

Rebi bin Heysem dahi, evliyadan bir zattý.
Bin altýn deðerinde var idi cins bir atý.

Bir gün namaz kýlarken, çalýndý o ara at.
Fark etti, namazýný bozmadý yine fakat.

(Niçin mani olmadýn?) diye sorduklarýnda,
Dedi: (Huzurundaydým Rabbimin ben o anda.)