Cafer-i Huldi var ki, hal ehli bir evliya.
Bu zatýn zamanýnda, din ilmi oldu ihya.

O bir gün buyurdu ki: (Her iyiliðe engel,
Ýnsanýn kendisidir her þeyden daha evvel.

Nefis, çok tehlikeli düþmandýr sahibine.
Zira çalýþmaktadýr hep onun helakine.

Ne kadar çok dalarsak günaha akþam sabah,
O düþmanla, o kadar dost oluruz mâzallah.

Ýbadete ne kadar sarýlýrsak bahusus,
O düþmanýn þerrinden, o kadar kurtuluruz.

Her günü, son gün gibi edin siz mülahaza.
Yine son vakit gibi durun siz her namaza.

Vakit bildirmemiþtir kimseye zira ecel.
Hazýrlanýn ölüme, kurmayýn uzun emel.

Þimdi ehl-i Cehennem, kabirde yanýyorlar.
Gözümüz görmese de, bu azaplar þimdi var.

Ahirette, gidecek iki yer vardýr ki hem,
Biri ebedi Cennet, biri sonsuz Cehennem.

Gözden perde kalkýnca, görünür o hakikat.
Çok piþman olunsa da, çaresi olmaz fakat.)

Bir gün de buyurdu ki: (Bu dünya çok kýsadýr.
Ölümle aramýzda, çok kýsa zaman vardýr.

Bu iþ, Allah korusun bir zelzeleye bakar.
Bunun olmamasýna bir garantimiz mi var?

Yani ölüp ölmemek, elimizde deðildir.
Öyle ise ölümü, her an beklemelidir.

Hakiki bir Müslüman, düþünür ahireti.
Hep ahiret içindir bütün sa’yü gayreti.

Bu dünya bir konaktýr, göçülecek bu yerden.
Ve lakin ahirette hayat var ebediyen.

Bir kimse var idi ki, kendine ev yapardý.
Karþýsýna geçer ve, hayran hayran bakardý.

Çok itina ederdi onu bina ederken.
Lakin çok korkuyordu, ölümden bahsederken.

Cenaze namazýna hiç gitmezdi o hatta.
Bilmezdi ki, ebedi kalýnmaz bu hayatta.

Bir cenaze görseydi, arkasýný dönerek,
Kaçar ve bir an önce, ederdi o yeri terk.

(Niçin böyle yaparsýn?) diye sordum bir gün ben.
Dedi ki: (Ne yapayým, korkuyorum ölümden.)

Hiç korkunun ecele faydasý yok ki elbet.
Ýnsan, ömrü bitince, ölecektir akýbet.

Nitekim kalbi durdu ve öldü o bir gece.
Çok sevdiði dünyayý, terk eyledi böylece.

Bir âlim, her gün akþam diyormuþ ki bir defa:
(Heyhat, yine ömürden azaldý bir gün daha!)

Mümin, hazýrlýðýný yapmalý ki mükemmel,
Zira hiç belli olmaz, ani gelir hep ecel.)