Ýslam âlimlerinden Ahmet Mekki Efendi,
Din için, hiç durmadan hizmet edenlerdendi.

Öyle tatlý idi ki sohbet ve konuþmasý,
Dinleyenin kalbinden, silerdi kir ve pasý.

Yaptýðý içindir ki her iþi Allah için,
Sözü tesir ederdi, kalbine her kiþinin.

Kimseden bir menfaat beklemezdi o asla.
Çünkü o, bu hizmeti yapýyordu ihlasla.

Bir gün dedi: (Ey insan, eyleme ki hiç gaflet,
Bu ömür bir gün bitip, ölüm gelir akýbet.

Bilesin ki bu dünya, fanidir, deðil baki.
Elbet sen de olursun bir gün Hakk'a mülaki.

Zevk alma bu dünyanýn asla hiçbir þeyinden.
Bir an sevinç olsa da, elem gelir peþinden.

Öyle bir ömür sür ki yine sen bu hayatta,
Say kendini ya garip, ya yolcu, ya da mevta.

Madem ki ölüm sana gelecektir an karib,
Öyleyse bil kendini, bu dünyada bir garip.

Farzet ki vasýl oldun bir yabancý diyara.
Yok gidecek bir yerin, yok elinde hiç para.

Ne evin var, ne barkýn, ne tanýdýk bir insan.
Derdini anlatmaya bilmiyorsun dil, lisan.

Ýþte böyle kalýnca, tam bir garip, bi-çare,
Allah'a sýðýnmaktan gayri olmaz bir çare.

Hakiki dost olarak, bil öyleyse Rabbini.
O, senden iyi bilir zira senin halini.

Hem sonra eriþirse sana bir dert, musibet,
Yine yalnýz Allah'tan eriþir sana medet.

Yahut da sen kendini, yolcu bil bu dünyada.
Geri dönmemek üzre ehline ettin veda.

Vasýta bekliyorsun, bir yere gitmek için.
O anda, bir dünyalýk düþünebilir misin?

Deseler ki: (Þurada bir ev var, bir arsa var.)
O anda bunlar seni eder mi alakadar?

Zira sen, bavulunla çýkmýþsýn yola artýk.
Hiç ilgilendirir mi seni mal ve dünyalýk?

Dersin ki: (Ben yolcuyum, ne yapayým emvali?)
Ýþte halis müminin dünyada budur hali.

O bilir ki, bu dünya bir köprüdür nihayet.
Hemen geçip gitmektir, en akýllý hareket.

Veyahut da dünyada, ölmüþ bil sen kendini.
Düþün ki, dedelerin, ecdadýn nerde, hani?

Bir mümin, kendisini sayarsa ehl-i mevta,
Baðlanmaz kalbi ile, bu vefasýz hayata.

Çünkü iyi bilir ki, bu hayat sanki hayal.
Ve bu dünya, sonunda bulacak bir gün zeval.

Bir þey muhakkak ise, oldu bilir o bunu.
Rabbine, ihlas ile yapar tam kulluðunu.)