Ýmam-ý Rabbani ki, çok büyük evliyadýr.
Söz ve nasihatlarý kalb derdine devadýr.

Bu zat, her sohbetinde imandan bahsederdi.
(Bir insanýn þerefi, imandan gelir) derdi.

Onun nasihatini dinleyen talebeler,
(Mümin nasýl olmalý?) diye sual ettiler.

Buyurdu: (O, Allah’tan korkup, benzi sararýr.
Kaçýnýr her günahtan, emirlere sarýlýr.

Düþünür, mahþer günü verecek hesabýný.
Titrer, hatýrladýkça Cehennem azabýný.

Ýþlemiþ bulunduðu günahlar sebebiyle,
Ayýplar kendisini, uðraþýr nefsi ile.

Ýþlediði günahlar, üzer ki öyle onu,
Göremez baþkasýnýn ayýp ve kusurunu.

O, öyle kimsedir ki, elinden ve dilinden,
Yanýnda bulunanlar, zarar görmez katiyen.)

Yine bir sohbetinde buyurdu: (Bir insana,
Önce lazým olan þey, ermektir tam imana.

Yani itikadýný, imanýný düzeltmek,
Her þeyden daha önce lazýmdýr insana pek.

Ehl-i sünnet denilen Ýslam âlimlerinin,
Bildirdikleri gibi bir iman lazým ilkin.

Doðru iman olmadan, insana, ahirette,
Cehennemden kurtuluþ, mümkün olmaz elbette.

Hak teâlâ bizlere, eyledi lütf-u ihsan.
Onun ihsaný ile biz Ona ettik iman.

Lütfu ile deðil de, adaletiyle eðer,
Muamele etseydi, mahvolurduk hep bizler.)

Bir gün de buyurdu ki: (La ilahe illallah.
Bu tevhid hürmetine, affolur nice günah.

Her kim bu kelimeye inanýrsa gönülden,
Ýmanýn bir zerresi verilir ona hemen.

O kimse, kalbindeki zerre kadar o iman,
Sayesinde, kurtulur Cehennem azabýndan.

Bu ümmetin günahý çok olsa da, ve lakin,
Affý ve maðfireti sonsuzdur Rabbimizin.

Zira O, doksandokuz rahmet hazinesini,
Bu günahkâr ümmete ayýrmýþtýr hepsini.

Zira bir hadisinde buyurdu ki o Server:
(La ilahe illallah diyen, Cennete girer.)

Bazýlarý derler ki düþüp büyük gaflete:
(Ýnsan, bir kelimeyle nasýl girer Cennete?)

Halbuki bu cahiller, bilmez ki þunu daha,
Kelime-i tevhidi söyleyince bir defa,

Dünyada mevcut olan bilcümle kâfirleri,
Affedip de, Cennete koysalar, vardýr yeri.

Bu büyük kelimenin bereketini, eðer,
Bilcümle mahlukatýn herbirine bölseler,

Bir güne mahsus deðil, tâ kýyamete kadar,
Hepsine kâfi gelip, doyurur, hem de artar.)