Ebu Bekr-i Ebheri, büyük Ýslam âlimi.
Hiç yýlmadan Ýslam’a hizmet etti daimi.

O bir gün, sohbetinde buyurdu ki: (Ey insan!
Ölüme hazýrlan ki, kalmadý fazla zaman.

Kul, Ýslam’a uydukça, yükselir derecesi.
Sahabe-i kiramýn, yükseldi böyle hepsi.

Huzur ve sohbetinde kalarak o Resulün,
Kalbleri temizlenip, yükseldiler büsbütün.

Öyle çok sevdiler ki Resulullahý hatta,
Kendi nefislerini yok bildiler adeta.

Mesela biraz arpa sadaka verse eshap,
Kazanýrlar idi ki bundan öyle çok sevap,

Baþkalarý, verse de daðlar kadar altýný,
Yine alamazlardý onlarýn sevabýný.

Zira çok yüksektiler, baþkasýna kýyasla.
Onlar, her iþlerini yaparlardý ihlasla.

Ve onlar yok olmuþtu, Allah ve Peygamberde.
Bu yüzden yükseldiler, sonsuz derecelerde.

Elbette bu manada yok olmak, çok zor iþtir.
Lakin öyle yok olan, böyle çok yükselmiþtir.

Yok olmanýn bir yolu, (Peki) demektir hemen.
Allah adamlarýna, mahvolur hayýr diyen.

Karþýnýzda kâfir de, mürted de olsa bugün,
Yine de, kendinizi görmeyin ondan üstün.

Kibirliyi, ne Allah, ve ne de kullar sever.
Tevazu kimde varsa, onlar çok sevilirler.

Edebin bir tarifi, itiraz etmemektir.
Kendini, hep kusurlu, kabahatli görmektir.

Deyin ki: (Çok kötüdür benim huy ve mizacým.
Herkesin duasýna, çok vardýr ihtiyacým.)

Bir mümini görünce, düþünün þöyle derhal:
Ben, bunun duasýyla kurtulurum ihtimal.)

Yine bir sohbetinde buyurdu: (Ey insanlar!
Þimdi herkes, sadece dýþýný süslüyorlar.

Kimde varsa bir makam, mevki ve selahiyet,
Onlara veriyorlar sadece deðer, kýymet.

Halbuki bakmaz Allah, kullarýn mevkiine.
Bakar yalnýz onlarýn, kalb ve niyetlerine.

Eshab, Resulullaha gösterip hayâ, edep,
Taþ bile koyarlardý bazýsý aðzýna hep.

Sýkýntýnýn sebebi, bir günaha girmektir.
Çaresi, piþman olup, istiðfar eylemektir.

Allah, günahkârlara vermez muvaffakiyet.
Her baþarý, Ýslam’a uymakla olur elbet.

Hiç bir canlý varlýða, eza etmeyin ki siz,
O da, Hak teâlânýn mahlukudur þüphesiz.

Gýda ve ekmek gibi olmalý ki Müslüman,
Hep ihtiyaç duyulur bu þeylere her zaman.

Mümin’in tarifi de þudur ki ey insanlar:
(Elinden ve dilinden, kimseye gelmez zarar.)