Said bin Cübeyr var ki, büyük bir evliyadýr.
Kalbleri aydýnlatan nasihatlarý vardýr.

Ona bir gün sordular: (Ahirette azaba,
Duçar olmamak için, ne yapmalý acaba?)

Buyurdu ki: (Dünyada, kurmayýn uzun emel.
Çünkü hep yaklaþýyor arkadan size ecel.

Þu anda vaki olsa þiddetli bir zelzele,
Hepimiz ölürüz de, sað kalmaz bir fert bile.

Ne kadar çok olsa da para pul, tapu senet,
Hiç birinin, orada faydasý olmaz elbet.

Her kim geçirdi ise ömrünü ibadette,
Onlardan fayda görür yalnýzca ahirette.)

Ona, bir gün methini yaptýlar bir kiþinin.
Buyurdu ki: (Kalbinde ne vardýr ölüm için?)

Dediler ki: (Ölümden bahsetmez hiç o kimse.)
Buyurdu: (Ýyi adam deðildir öyle ise.)

Bir gün, Resulullaha sordu biri ensardan:
(En akýllý kimlerdir acaba insanlardan?)

Buyurdu ki: (Ölümü, en çok yâd edenlerdir.
Ve hazýrlýk yapmakta, acele edenlerdir.)

Bir gün de, sohbetinde buyurdu: Ey cemaat!
Gözünüzü açýn ki, çabuk biter bu hayat.

Öyle yaþayýnýz ki bu dünyada siz hatta,
Yürüyen ölü gibi bulunun bu hayatta.

Bir veli buyurur ki: (Kalbim sýkýldýðýnda,
Ölümü hatýrlayýp, rahatlarým anýnda.)

Ömer bin Abdülaziz, toplayýp âlimleri,
Ölüm ve ahiretten bahsederdi ekseri.

O kadar aðlardý ki sonra da kederinden,
Cenaze çýkmýþ gibi olurdu evlerinden.

Hasan-ý Basri dahi otursaydý bir yere,
Ölüm ile kabirden bahsederdi ilk kere.

Hazret-i Aiþe’ye sual etti bir haným.
Dedi ki: (Kalbim katý, acaba ne yapayým?)

(Ölümü çok hatýrla, yumuþar) dedi ona.
Dediði gibi yapýp, kavuþtu muradýna.

Rebi bin Heysem dahi, bir mezar kazdý evde.
Çoðu vakitlerini, geçirirdi o yerde.

Derdi ki: (Az bir zaman unutsam ölümü ben,
Kalbimin karardýðý, belli olur halimden.)

Ömer bin Abdülaziz buyurdu ki bir zata:
(Ölümü düþünürsen, kavuþursun rahata.)

Resulullah gördü ki bir grup insanlarý,
Yüksek sesle gülerek geçiyor zamanlarý.

Yaklaþýp buyurdu ki: (Siz, bu toplantýnýzda,
Lezzetleri yýkaný hatýrlayýn biraz da.)

(O nedir ki?) deyince, buyurdu ki: (Ölümdür.
O, bütün lezzetleri temelinden götürür.)