Abdurrahman-ý Tahi, büyük bir âlim zattý.
Hem dahi tasavvufta, sahib-i kemalattý.

Pek çok faideliydi dersleri o büyüðün.
Þöyle buyurmuþ idi sohbetinde o bir gün:

Dünya ve ahirette, saadete kavuþmak,
Müslüman olmak ile müyesser olur ancak.

Mümin olmak için de, inanmak lazým gelir.
Önce inanmalý ki, Allah vardýr ve birdir.

Görür, bilir, iþitir O her bir hadiseyi.
O yapar ve yaratýr kâinatta her þeyi.

Muhammed Resulullah, Onun peygamberidir.
Ancak Ona uymakla Rabbe kulluk edilir.

Öldükten sonra tekrar, kalkýlacak kabirden.
Ve öteki âlemde, hayat var ebediyen.

Ya Cennet denen yerde, olacak sonsuz nimet.
Yahut da Cehennemde, sonsuz azap, eziyet.

Bu dünyada yaþayan insanlar, yüzde doksan,
Bütün yahudilerle, bilcümle hýristiyan,

Hatta bütün dünyada, isim yapmýþ kiþiler,
Devlet adamlarýyla meþhur siyasetçiler,

Bütün fen adamlarý, nice meþhur kumandan,
Berehmenler, budistler, ateþe, puta tapan,

Kimseler, inanýr ki, öldükten sonra, elbet,
Tekrar dirilmek olup, hayat var ilel ebed.

Her kiþi, ya Cennette sonsuz yaþýyacaktýr.
Yahut da Cehennemde ebedi yanacaktýr.

Bazý cahiller var ki, Ýslam’ý bilmiyorlar.
Lakin Müslümanlarla istihza ediyorlar.

Gündüzleri plaj ve spor sahalarýnda,
Gece, kýzlý oðlanlý otel odalarýnda,

Zevk ve sefa içinde, çalgý, oyun ve kumar,
Ýçki ve eðlenceyle ömür çürütüyorlar.

Lazým olan parayý, hak hukuk tanýmadan,
Hileli yollar ile topluyorlar durmadan.

Bunlar, dinsiz olmaya, derler (ilericilik).
Ahlaksýzlýða ise, diyorlar (aydýn gençlik).

(Biz, avrupalýlara benziyoruz) diyorlar.
Onlara benzemekle, iftihar ediyorlar.

Lakin biri imanlý ve namusluysa þayet,
(Gerici! yobaz!) diye ediyorlar hakaret.

Halbuki avrupalý ve amerikalýlar,
Allah’a, Peygambere kesin inanýyorlar.

Ýnandýklarý için, bunlar akýlsýz da hep,
O inanmayanlar mý akýllýdýrlar acep?

Bunlarýn tuzaðýna düþenler, ne ahmaktýr.
Bu, kendini ebedi Cehenneme atmaktýr.

Aklý olan, uyarak ilim, fen ve aklýna,
Ýnanmasý gerekir Allah’ýn varlýðýna.

Yahut bütün dünyanýn inandýðý þu gerçek,
Cehennemde ebedi yanmayý düþünerek,

Korkup, hemen imana gelmesi lazým gelir.
Bu, akýllý olmanýn icap ve gereðidir.