Said ibni Cübeyr ki, âlim ve veli bir zat.
Bir gün, ölüm hakkýnda þöyle etti nasihat:

(Kabir, bu yolculuðun henüz ilk konaðýdýr.
Bu kolay geçer ise, sonu daha kolaydýr.

Eðer zorluk olursa bir kimseye kabirde,
Daha da çetin olur ondan sonrakilerde.

Sonraki konaklardan, ilki (Sur) korkusudur.
Öyle þiddetlidir ki, olunmaz hiç tasavvur.

Sonra, mahþer yerinde durdurulur cümle halk.
Günahlarýna göre, herkes olur tere gark.

Güneþ, bir mýzrak boyu yaklaþýr o zamanda.
Bin sene beklenilir o müthiþ izdihamda.

Bu vaktin sonunda da, baþlar ki hem de Mizan,
Her iþten, ince ince hesap verir her insan.

Burada, korku ile baþlar öne eðilir.
Beklerler, haklarýnda nasýl hüküm verilir?

Sonra Sýrat köprüsü ve altýnda Cehennem.
Bir an dayanýlmayan ateþ, acý ve elem.

Sýratta, yedi yerde vardýr sual duraðý.
Kul hakkýnda, herkesin çözülür dizi baðý.)

Yine bir sohbetinde bu mübarek veli zat,
Can verme konusunda, þöyle verdi izahat:

(Can vermenin acýsý þiddetlidir ki öyle,
Baþka bütün acýlar hiç kalýr ona göre.

Bir kimsenin önünde, yalnýz bu olsa þayet,
Dünyada, hiçbir þeyden alamaz tat ve lezzet.

Yetmiþ kýlýç darbesi vurulsa da birine,
Can verme acýsýnýn yanýnda hiçtir yine.)

Bir gün de buyurdu ki: (Çok kýsadýr bu hayat.
En büyük sermayemiz, bu ömrümüzdür fakat.

Yani tam bir imtihan yeridir ki bu âlem,
Burada kazanýlýr Cennet ile Cehennem.

Dünyada yaptýðýmýz her iþin, ahirette,
Hep karþýlýklarýný göreceðiz elbette.

Bu dünyada en mesut, en bahtiyar þu kuldur:
Ahirete yarayan iþlerle meþgul olur.

Aklý olan, aldanmaz bu vefasýz dünyaya.
Hazýrlanýr durmadan bu sonsuz yolculuða.)