O Salih Gülabi ki, alim ve veli bir zat.
Bir gün, talebesine þöyle etti nasihat:

(Ey insan, sen ne kadar edersen Hakka taat,
Ýnsanlar da, o kadar sana eder itaat.

Sen Allah’a ne kadar edersen günah, isyan,
Sana dahi o kadar karþý gelir çok insan.

Eðlenmeyi býrak da, ibadet yapmaya bak.
Zira zevk ve eðlence, ahirette olacak.

Cehenneme götüren amelleri iþleyip,
Sonra kalkýp, Cennete talip olmak ne garip.

Ahmak, þu kimsedir ki, çok günah iþler de hep,
Sonra, Hak teâlâdan Cenneti eder talep.

Akýllý da þudur ki, dünyayý terk etmeden,
Ahiret azýðýný hazýr eder gitmeden.)

Derdi ki: (Sen, Allah’ýn çok aciz bir kulusun.
Hiç günah iþleme ki, sonra piþman olursun.

Ölüm var, ahiret var, asilere azap var.
Günahlardan el çek ki, þiddetlidir azaplar.

Öyle çok korkmalý ki bir Müslüman haramdan,
Ýçi kan aðlamalý günaha girdiði an.)

Bir gün, bu büyük zata gelerek bir Müslüman,
Sordu ki: (Halis mümin, nasýl olur bir insan?)

Buyurdu: (Halis mümin, korkudadýr daima.
Titrer ki, günah, isyan ederim Allah’ýma.

Hisseder tam baþýnýn üzerinde bir kýlýç.
Bir kýlla asýlmýþtýr, ayrýlmaz oradan hiç.

Çok keskindir o kýlýç, çok incedir kýl da hem.
Der ki: (O düþebilir, eðer günah iþlersem.)

Kapýnýn önünde de, var ki bir vahþi hayvan,
Üstüne saldýrmaya fýrsat kollar an be an.

Der ki: (Rabbime karþý iþlersem az bir günah,
Üstümdeki o kýlýç, baþýma düþer nagah.)

Yine o düþünür ki: (Eðer günah iþlersem,
Kapýdaki canavar, üstüme saldýrýr hem.)

Velhasýl her iþinde düþünür ince ince.
Ki, o iþ caiz olsun mutlaka dinimizce.

Bir iþ, Ýslamiyet’e uygun deðilse eðer,
Katiyen yapmaz onu, baþlamýþsa vazgeçer.)

Dediler ki: (Efendim, tövbe nasýl olmalý?)
Buyurdu: (Piþmanlýkla, aðlayýp sýzlamalý.

Hakiki bir Müslüman, iþleyince bir günah,
Der ki: (Bu günahýmý, elbette gördü Allah.)

Öyle piþman olur ki yaptýðý o günaha,
Der ki: (Yapmayacaðým o günahý bir daha.)

Haram olan bir þeyi terk ederse bir insan,
Ondan daha iyisi, edilir ona ihsan.

Rabbin beðenmediði þeylere, dünya denir.
Bu þeyler günah olup, hep felaket getirir.)